dinsdag 28 juni 2011

Dozen

De adrenaline zit in mijn lijf, de koffers staan open, de laatste wassen worden gedraaid en de koelkast wordt steeds leger.
Morgen staan de stoere mannen voor mijn neus, vandaag moet ik zorgen dat alles zo opgeruimd is, dat ze de juiste spullen in de dozen stoppen. Zodat de handleiding voor de zwembadpomp en de afstandsbediening van de gashaard hier blijven, maar het garantiecertificaat voor de wasmachine meegaat.

Mijn hoofd tolt, ik hoop dat ik overal aan gedacht heb. Ja, je leest het goed: ik. Harro heeft belangrijke besprekingen in Virginia en komt pas donderdagavond, als alles in de dozen zit en we nahijgend in het hotel zitten. Hij mag vrijdag controleren of alles goed in de vrachtwagen gaat.
Zo’n verhuizing zou allemaal wel gaan, als het gewone leven even op zou houden. Maar dat doet het natuurlijk niet. Tussen alles door, maak ik lunches, zorg dat Julian z’n stoere zwembroek schoon is voor zijn surfkamp in Galveston, schrijf ik in Daniël z’n boekje voor school en bedenk ik me dat Simeon nog een thank you tekening moet maken voor juf, om te geven op z’n laatste schooldag. En zaterdagochtend sta ik gewoon om half zeven bij het zwembad voor de laatste zwemwedstrijd.

Ik duik onder in de dozen en kijk uit naar volgende week. Als ik bij goede vrienden onderuit ga hangen in de tuin om ‘the fourth of July’ te vieren. Tot dan.

maandag 27 juni 2011

Keep in touch

De moeders van twee vriendjes van Julian wenken me. Ik wil net een nieuwe fles wijn openmaken en loop met de kurkentrekker in mijn hand naar ze toe. Ze staan klaar met een pakje.
‘We weten dat het Daniël z’n verjaardag is, maar we wilden jou ook iets geven. Dit moet ervoor zorgen dat jij ons en Texas niet vergeet.’ Glimlachend overhandigen ze me een feestelijk pakje van de juwelier.

We geven een feestje, voor Daniël omdat hij deze week zeven wordt en om afscheid te nemen van de mensen die we hier hebben leren kennen. Het zwembad puilt uit van de kinderen en de moeders nemen het ervan onder de patio. Er zijn twee vaders meegekomen, die Harro helpen met onze voorraad Grolsch.
Het feestje is na veel wikken en wegen tot stand gekomen. Echte vrienden hebben we hier niet. Voor wie zouden we een feestje moeten organiseren? Maar met een stille trom vertrekken, voelde niet goed. We wilden een laatste keer vrolijkheid in onze heerlijke tuin, alleen al om afscheid te nemen van het huis. We nodigden ouders van vriendjes van Julian en van klasgenootjes van Daniël uit, de buren, Daan z’n juf en wat her en der bij elkaar gesprokkelde kennissen. Enthousiast speel ik de rol van gastvrouw en ben blij met iedereen die binnenkomt.

Nieuwsgierig leg ik de kurkentrekker weg om het pakje van de juwelier open te maken.
Er zit een bedelarmbandje in met zes bedeltjes die symbool staan voor alles wat Texas te bieden heeft. Een cowboylaars, uiteraard, een hoefijzer en een armadillo (gordeldier). Ik doe het meteen om en ben geroerd. Ik had niet verwacht dat ze moeite voor me zouden doen. Het begeleidend kaartje zegt dat ze me zullen missen en dat ze graag contact willen houden.

We horen het de hele zaterdagmiddag: ‘We’ll miss you’ en ‘let’s keep in touch.’ Mooie woorden, maar het voelt dubbel. Want niemand van de aanwezige gasten heeft ons de afgelopen twee jaar een keer uitgenodigd. Niet voor een feestje, niet voor een borrel, of een etentje. Ook de twee moeders van het armbandje niet. Ik knik beleefd, natuurlijk houden we contact.

vrijdag 24 juni 2011

Mannenwerk

Het zou natuurlijk achterhaald moeten zijn, maar nu Harro er door de week niet is, blijven er klusjes liggen omdat ze in mijn hoofd mannenwerk zijn. Doet Harro in het weekend wel, denk ik, haal mijn schouders op en ga de was doen. Maar niet alles kan tot het weekend wachten.

Het buiten zetten van de vuilnisbakken, de ene week alleen de zwarte, de andere week mag de groene recycle-bak er ook bij, heb ik meteen aan Julian uitbesteed. En het moet gezegd, hij doet het elke donderdag zonder morren. Gisteren was hij zo slim om Simeon te verleiden mee te doen en had hij een hulpje.
De post en de administratie is niet per sé mannenwerk, maar in ons huishouden is het wel Harro-werk. Ik haal nog net de post uit de mailbox, maar verder is al dat papierwerk niet mijn ding. Dus ligt er iedere vrijdag een nette stapel op Harro te wachten en moet ik Harro om het wachtwoord van de ING vragen als ik bij Bol.com een e-boek wil kopen.
Lampen vervangen doe ik ondertussen zelf, dat werd toch wel lastig. Als internet het niet doet, bel ik meteen in paniek richting Virginia. De vaatwasser maakt een raar geluid en mijn eerste gedachte is: daar moet Harro maar even naar kijken. Het geluid negerend, zet ik ‘m toch aan.
Het onderhoud van het zwembad, is echt een mannentaak. Ik klaag over alg-aanslag, klaag dat het stofzuigertje het niet goed doet, maar doe er helemaal niets aan. Ik weet hoe de watervallen aan moeten, maar als er rode lampjes branden, bel ik Harro.

Gisteravond waren we op tijd klaar met eten, dus ja ik vond het goed, we gingen nog even zwemmen. De jongens sprongen er zonder te kijken in, maar ik remde net op tijd. Het zwembad lag bezaaid met vliegende mieren. Dus in plaats van zwemmen, ging ik met het schepnet aan de slag, het zag er vies uit. ‘Hou je mond dicht als je gaat duiken’, waarschuwde ik Daniël.
Voor de zekerheid opende ik de afvalputjes aan twee zijkanten van het bad, met de emmertjes waar alle bladeren en ander afval zich verzamelen.
'Getver!' ik deinsde achteruit, voelde een koude rilling over mijn rug gaan. 'Kom, jongens, nú uit het water!'
In het emmertje lag een verdronken rat, omringd door dezelfde mieren. Harro, waar ben je als we je nodig hebben in dit vrouwenhuishouden?

donderdag 23 juni 2011

Regie

Het kan je moeilijk ontgaan zijn, de nieuwe kabinetsplannen. De plannen waarin het kabinet voorstelt om het PGB zo goed als af te schaffen. PGB staat voor persoonsgebonden budget. Het is een fonds binnen de AWBZ waar mensen met beperkingen aanspraak op kunnen maken. Met dat geld kunnen ze hun eigen zorg organiseren. Zodat ze de regie over hun eigen leven houden, iets wat jij en ik eigenlijk heel gewoon vinden.

Laat er geen misverstanden over bestaan. PGB is geen kadootje, geen extraatje voor 'zulke' mensen, maar geld voor zorg die ze nodig hebben om te kunnen bestaan. Zonder PGB zouden ze die zorg bijvoorbeeld via de thuiszorg in natura ontvangen of in een instelling wonen. En ja, dat kost ook geld. Vaak veel meer dan dat er via het PGB uitbetaald wordt.

Nu vindt het kabinet dat het PGB aan eigen succes ten onder gaat, er zijn te veel mensen die er een aanspraak op maken. Het kabinet vindt dat mensen met een beperking best meer -gratis- zorg kunnen vragen aan familie, vrienden en buren, met een mooi woord mantelzorg genoemd. Dat kan en gebeurt natuurlijk ook, maar alsjeblieft niet structureel.
Net deze week is er een groot Amerikaans onderzoek gepubliceerd over de situatie van mantelzorgers. Vele zorgende familieleden kunnen de zorgverantwoordelijkheid niet aan, blijkt uit dat onderzoek. Ze zijn uitgeput, zowel emotioneel als financieel. Geen vrolijke spiegel om in te kijken.

Dus is het tijd voor opnieuw actie, net als een paar maanden geleden iedereen massaal van zich liet horen om succesvol te protesteren tegen de onderwijsplannen. Op dit moment staat het Plein in Den Haag vol met actievoerende budgethouders, hun families, vrienden en zorgverleners. Mensen die nu de touwtjes van hun leven in handen hebben en dat graag willen houden. Zodat ze zelf kunnen beslissen wie er ‘s ochtends aan hun bed staat om te helpen met opstaan. Of zelf kunnen beslissen met wie ze hun spraakoefeningen doen of wie helpt met hun financiële boekhouding.

Jij hebt die regie, dus het moet niet veel moeite kosten om hier te klikken en de petitie te tekenen.

woensdag 22 juni 2011

Regen

‘Brrr, het is koud, ik moet een jas aan’, zei Simeon vanmorgen tegen Lisette toen ze hem naar school bracht. Ik zat toen al aan de rand van het zwembad, Julian trainde om half acht vanmorgen, en rilde toen er een fris windje langs kwam.
De auto gaf aan dat het maar 22 graden was. ‘Wel in Celcius toch mam’, vroeg Julian nog even voor de zekerheid.
‘Ja, gelukkig wel!’ reageerde ik.
‘Toch is het koud.’
Ik gaf hem gelijk en zette de airco uit. In de verte werd de lucht steeds donkerder.

Na de zwemtraining bracht ik Julian naar ons lokale natuurcentrum, voor zijn kamp. Terwijl hij zich in de auto omkleedde en snel een granolabar at, moesten opeens de ruitenwissers aan.
Ik zag de voorruit nat worden en moest nadenken. Waar zat de knop ook al weer? De wissers maakten een brommend geluid, alsof ze uit hun winterslaap werden gewekt.
Bij het centrum smeerde ik Julian gewoontegetrouw in met zonnebrandcrème, hij is de hele dag buiten. ‘Ik denk niet dat het nodig is vandaag’, wist Julian. Ik keek naar boven en zag een in en in grijze lucht. ‘Misschien vanmiddag’, reageerde ik en samen renden we naar de overkapping, net te laat voor de enorme bui die opeens los barstte.

Na vier maanden alleen maar zon en water uit de kraan, weet de Fuchsia op ons terras van enthousiasme niet hoeveel rode bloemen ze tegelijk moet openen.

dinsdag 21 juni 2011

Kameleon

Toen oma Toos er begin mei was, hielp ze me om de voorraadkast op te ruimen. We gooiden twee vuilniszakken met onbruikbare blikken en potten weg. ‘Zullen we Julian z’n kledingkast ook doen?’ stelde ze voor. Ook uit die kast kwam een zak met zooi tevoorschijn.
Nadat Lisette de knutselkast had opgeruimd, -'leeg', constateerde Daniel toen hij de deur open deed om viltstiften te pakken- , bleef er nog één project over: de dvd's.
'Kom, wil je me helpen?' vroeg ik vorige week aan Julian en samen gingen we aan de slag.

Wonder boven wonder, misten we maar één dvd. ‘Ik denk dat die nog in de auto zit,’ wist Julian, ‘daar hem ik voor het laatst gekeken.’ Twee Diego-dvd's hadden geen hoesjes meer, maar dat is leek me niet het grootste probleem.
Ergens achter uit de la kwam nog een dvd van Tiktak, die heb ik maar weggegooid. Samen met een film van Nijntje waar ze nooit wat aan gevonden hebben. Ik stond nog even te twijfelen met de Sesamstraat-dvd's in mijn handen, maar die heb ik toch maar bewaard. Daniël vindt Ernie en Bert nog steeds leuk.

Spannender was dat er ook dvd's tevoorschijn kwamen, waarvan ik niet (meer) wist dat we die hadden. Notting Hill, bijvoorbeeld. Ga ik meteen kijken vanavond, nam ik me voor en legde de film apart.
'Mam, kijk, we hebben films van de Kameleon! Dat wist ik helemaal niet.' Enthousiast hield Julian twee dvds omhoog. ‘Zullen we ze kijken?'
Ik was inderdaad ook vergeten dat we die films ooit hadden gekregen. Tot nu toe hebben de jongens alleen aandacht gehad voor tekenfilms, het verbaasde me dat Julian zo enthousiast reageerde.
'Vanavond oké? Laten we nu even het opruimen afmaken.'

Samen op de bank keken we naar het Friese landschap met veel shots op het Sneekermeer, de bekende Nederlanders (Ed Nijpels!) en de Nederlandse manier van acteren die zoveel minder naturel is dan de Amerikaanse, maar wel aantrekkelijk is. ‘Leuke vader heeft die tweeling’, merkte Julian op toen pa Klinkhamer moest lachen om het kattenkwaad van z’n zonen. Het onvermijdelijke portie bloot viel mee (alleen Maarten Spanjer) en Julian vond het voorzichtige gezoen wel spannend.
Veel leuker dan voor de zoveelste keer Nottingham Hill bekijken, besloot ik en beloofde Julian dat we de Kameleon 2 over de nieuwe weg door het dorp de volgende avond zouden bekijken.

maandag 20 juni 2011

Autopech

Zelfs om acht uur ‘s ochtends is het al heet. De zon prikt venijnig als ik me verstaanbaar probeer te maken boven 35 enthousiaste, maar een beetje zenuwachtige zesjarige zwemmers. Ze moeten zo de estafette zwemmen en het is mijn taak om ze in de juiste volgorde bij het juiste startblok aan te leveren. Mijn oren tetteren nu al en ik moet nog de hele ochtend. ‘De eerste zwemmer zwemt de rugslag, de tweede de vlinderslag’, vertel ik voor de zoveelste keer. ‘Nee, je zwemt in baan twee’, dirigeer ik een meisje terug op haar plek.

Als de jongste zwemmers hun best doen in het water, wordt het iets rustiger. De oudere kinderen weten zelf waar ze wanneer moeten zijn. Snel haal ik mijn iPhone uit m’n broekzak, om Harro te bellen. Hij gisteravond zo laat thuis omdat zijn vlucht vertraging had, dat ik hem nog niet gesproken heb. Hij weet niet hoe laat Julian moet zwemmen, we hebben nog niet bedacht wat we gaan koken voor ons bezoek vanavond. Hij heeft ook nog geen kans gehad mij te vertellen hoe het gesprek gisteren met de makelaar is gegaan. Ik heb hem nog niet kunnen vertellen dat Simeon z’n voet weer vrij is van Poison Ivy en dat Daniël z’n tand die er niet uit wil, ondertussen zeer doet. Laat staan dat we over de verhuizing hebben kunnen nadenken.
Voordat ik op het schermpje van de telefoon kan kijken, vragen nieuwe zwemmers mijn aandacht: ‘in welke baan moet ik starten?’
Dan ren ik naar het water om Julian aan te moedigen voor z’n wisselslag en open het volgende flesje water. Als de jongste zwemmertjes opnieuw langs zijn geweest, maar nu voor de rugslag, zoek ik een stil hoekje en haal m’n de telefoon tevoorschijn. Ja Harro heeft twee keer gebeld, maar in de herrie van al die zwemmers heb ik het niet gehoord.

Voordat ik ‘m kan terugbellen, zie ik een SMS van Lisette. Zo vroeg op zaterdagochtend, dat kan niet goed zijn. ‘Mijn auto start niet meer.’ schrijft ze. ‘Zijn jullie lid van de wegenwacht? Het lukt niet met startkabels. Sorry.’
De rap naderende verhuizing gaat ook vandaag geen prioriteit gaat krijgen.

donderdag 16 juni 2011

Vertaling


Een etentje met moeders die ook een kind met het syndroom van Down hebben, is altijd iets om naar uit te kijken. Uiteten in een restaurant zonder kinderen is al een kadootje, als je dat dan kan doen met moeders die je zorgen en blijdschap delen is dat zeer ontspannen. Gisteravond hadden de moeders van de lokale Downgroep een afscheidsetentje voor me georganiseerd.

We hadden afgesproken in het meest fancy restaurant in onze wijde omgeving, Cullen’s. We bestelden een fles Pinot Grigio en dronken ons eerste glas aan de bar. Ik vertelde wanneer we precies weggingen, dat we al een huis hadden in Virginia en de jongens terug zouden gaan naar hun oude school.
Dat bracht de discussie op wel of niet samen naar school. Eén van de aanwezige moeders heeft twee jaar geleden, ontevreden met het Texaanse schoolsysteem, een eigen school geopend speciaal voor kinderen met Down. Het is een soort omgekeerde wereld, in Nederland wordt zo hard gestreden om alle kinderen naar de reguliere school te krijgen en hier opent iemand een eigen speciaal onderwijsschool. Wel heel interessant, ik heb spijt dat ik in de afgelopen maanden geen tijd heb gemaakt om haar school te bezoeken.

We namen de rest van de fles wijn mee naar onze tafel en bestelden nacho’s met een spinazie-artisjokdip en een hoofdgerecht. ‘Ik heb voor het nagerecht een taart besteld, hou een gaatje open’, waarschuwde Tiffany, die de avond organiseerde.
‘Ben je nog aan het schrijven?’ vroeg de moeder van de speciale school nieuwsgierig.
Ik vertelde over mijn boek dat op 17 september uitkomt. Ik vertaalde de titel en vertelde dat het een bundel is met verhalen over ons leven in Texas.
‘Het is zoeken naar een evenwicht,’ legde ik uit, ‘veel verhalen gaan natuurlijk over Daniël, maar ik wil geen stempel met ‘Downsyndroom’ op het boek, omdat dat andere lezers zou kunnen afschrikken.’
‘Dus daarom geen foto van hem op de voorkant’, snapten de moeders wat ik bedoelde.
‘Nee, maar wel in de tekst op de achterkant’, knikte ik.

De ober kwam een gigantische chocoladetaart brengen, met ‘we’ll miss Silvie’ erop gespoten. De taart was smeuïg, luchtig, met veel chocola. Ik legde een waarschuwend stemmetje dat ‘weegschaal, weegschaal’ riep het zwijgen op door te genieten van een grote hap.
De moeders kwamen terug op mijn boek: ‘wanneer komt de Engelse versie uit? Wij willen het ook lezen.’
Ik snapte ze helemaal en voelde me schuldig dat ik ze moest vertellen dat een vertaling er (nog) niet in zit.

woensdag 15 juni 2011

Tandvlees

Nog twee weken. Nog twee weken en dan staan de verhuizers voor de deur. Voor we het weten zal ons huis veranderd zijn in een dozenparadijs met mannen die zwetend alle kopjes, schotels en borden inpakken. Ze zullen de bank en de stoelen eerst in een deken wikkelen en dan in bubbeltjes plastic. Ze zullen liters Gatorade naar binnen klokken en footlange sandwiches van de Subway eten.

Wij zullen naar een hotel vluchten en Daniel z'n verjaardag, die midden in de verhuizing valt, in een restaurant vieren. Uiteraard zullen de jongens precies die ene pyjama aan willen of dat ene boekje willen lezen, dat ik niet in de koffer heb gestopt en allang onderin een verhuisdoos zit.

Ik zal de verhuizers dit keer wél controleren, zodat ze Julian z'n posters niet opvouwen, maar netjes oprollen. Zodat ze onze kleren netjes aan de hangers in de speciale dozen ophangen en dan de ruimte daaronder niet volproppen met truien en shirts. De vorige keer was echt alles gekreukt. Ik zal controleren of ze ons beeld van twee vliegende vogels niet alleen netjes in de speciaal voor het beeld gemaakte houten krat zetten, maar dit keer ook vastzetten.

Ik zal van hot naar her rennen, vragen beantwoorden, laatste knopen doorhakken en ondertussen samen met Simeon een bedankkaart voor de juf maken omdat het zijn laatste schooldag is, verhalen van Julian aanhoren die op een surfkamp is in Galveston, afscheid nemen van de moeders in het zwembad en een laatste keer van ons heerlijke zwembad genieten.

Als de verhuiswagen drie dagen later onze nieuwe straat in Virginia binnenrijdt, draaien we de film achterstevoren af. We zullen kasten inruimen met puzzels en lego, ontbijtborden inruimen, kleren uithangen, met de bank heen en weer schuiven, schilderijen ophangen en een mooi plekje zoeken voor ons vogelbeeld.

Vandaag precies over een maand komen we op Schiphol aan voor een vakantie in zeildorp Woudsend. Als het niet op mijn tandvlees is, dan toch wel op mijn laatste krachten.

dinsdag 14 juni 2011

Dromen

'Bij welke club ga ik eigenlijk zwemmen in de herfst?' Julian is uitgespeeld op z'n Nintendo en komt nog even naar beneden, z'n broertjes slapen al. 'Mag ik nog chocola?'
'Ja dat mag.'
Als Julian met een reep naast me op de bank kruipt, zoek ik de website op van Curl Burke Swim club, waar ik hem net vorige week heb ingeschreven. De homepage laat foto's zien van een volwassen zwemmer die handtekeningen uitdeelt aan jongens in zwembroek. De zwemmer is Tom Dolan, volgens het onderschrift.
'Wie is dat?' vraagt Julian.
'Geen idee, maar Wikipedia weet het vast wel.'
We lezen dat Dolan bij Curl Burke begonnen is met zwemmen en Olympische goud heeft gewonnen. 'Wauw, en ik ga bij die club zwemmen...' Julian begint te glimmen.
We kijken via YouTube een filmpje van Dolan's gouden race en dan is er geen houden meer aan, we klikken van het ene filmpje naar het andere.

Wie zien Micheal Phelps z'n vlinderslag doen. 'Hij doet het precies zoals de coach het heeft uitgelegd. Eerst een kick met je hele body en dan een korte kick met je benen.' Automatisch beweegt Julian in het ritme van Phelps mee op de bank.
Via Phelps komen we bij de Olympische Spelen van 2000 en zien van den Hoogenband goud winnen. 'Komt hij echt uit Nederland?' Jeetje, goed zeg! Wat is eigenlijk het wereldrecord op de 50 meter freestyle?'
We zoeken het op, tien seconden sneller dan Julian z'n snelste tijd. 'Dat is niet eens zo'n groot verschil', vindt m'n ambitieuze zoon.
De OS in Sydney brengt ook een filmpje van Inge de Bruin die in een spannende race die 50 meter vrije slag wint. 'Ze zwemt die race in één ademteug, heb ik haar wel eens horen zeggen’, vertel ik aan Julian. 'Poeh, dat kan ik niet hoor!'

Het is ondertussen al ruim bedtijd. 'Nog één filmpje, dan gaan we slapen', waarschuw ik. YouTube stelt de finale van de vrije slag-estafette voor dames voor, 2008 Beijing. 'Die mam, ik doe ook estafette.'
Wij zien hoe de Nederlandse dames als vijfde beginnen, maar dan slag voor slag iedereen inhalen en de laatste meters met ruime voorsprong afleggen. Ik had die gouden race zelf ook nog nooit gezien en ben onder de indruk wat de Nederlandse meiden laten zien.
Julian springt op bij die laatste meters en leeft zich in. 'Kom op, je bent er bijna!' Hij klapt in z'n handen.
'Stel je voor mam, Tony, Eric, Dylan en ik...' De beelden die zich in zijn hoofd afspelen zijn niet moeilijk te raden.

Ik sluit de laptop af en stop ik Julian in bed. Ik geef hem een extra knuffel, 'droom lekker!'

zondag 12 juni 2011

Logistiek

Zaterdag. Julian z’n zwemwedstrijd begint om half zeven en duurt zeker tot half twee. De borstcrawl-estafette is als laatste aan de beurt en omdat Julian lid is van het estafette-team, mogen we ook echt tot half twee blijven. Bovendien wordt er van ons ouders verwacht dat we ons steentje bijdragen aan de organisatie van de wedstrijd. Het is vandaag mijn beurt om de zwemmertjes in de juiste volgorde te zetten, zodat ze op het juiste moment bij het juiste startblok verschijnen.
Simeon heeft om half twee een verjaardagsfeestje op een manege. Na een blik op Mapquest is het iets meer dan een half uur rijden naar de paarden. Daarvoor moet hij lunchen en ik moet nog op zoek naar een lange broek.
Voor Daniël is het veel te warm om lang bij de zwemwedstrijd te zijn. Er wordt gezwommen in een buitenbad en de zon schijnt venijnig deze dagen. Het is een redelijke logistieke operatie om het zo te organiseren dat hij ook nog een leuke zaterdag heeft.
Tot zover niets aan de hand. Het is een gewone zaterdag, met het gewone gepuzzel.

Als ik opsta om op tijd richting ‘t bad te gaan, check ik gelukkig mijn email. Er is een verzoek om een bezichtiging via het automatische systeem van de Houstonse makelaars. Om één uur.
De logistieke radartjes in mijn hoofd gaan meteen aan het werk, hoe organiseren we dit? We hebben niet de luxe om deze bezichtiging te weigeren, het huis moet verkocht. Ik maak Harro wakker en we bespreken hoe we de bezichtiging inpassen in ons toch al ingewikkelde schema. Het betekent niet alleen dat we twee uur lang ons huis niet in kunnen, het betekent vooral dat we daarvoor moeten opruimen.
Uiteindelijk doe ik mijn vrijwilligerswerk in de eerste helft van de lange zwemochtend, terwijl Harro thuis opruimt. Dan komt hij naar het zwembad en ga ik thuis de rest opruimen. Ik mis drie van Julian z’n vier races. Gelukkig vinden de ouders van het jarige vriendinnetje het goed dat Daniël ook komt paardrijden.

Ik jaag door het huis, werk de was weg, maak de bedden op, constateer dat Harro de keuken en het zwembad netjes heeft gedaan, geef de bloemen een extra slok water, en ruim verdwaalde legoblokken en autootjes op. Ondertussen houdt Harro me per SMS op de hoogte van Julian z’n zwemtijden.
Als ik om vijf minuten voor één, hijgend en het zweet van m’n gezicht vegend, Simeon en Daniël in de auto gesp, de tas met boterhammen -we hebben nog niet geluncht- op de stoel naast me zet en het glimmende en glanzende huis afsluit, gaat de telefoon. Het is de makelaar. De kijkers zijn verlaat, of de bezichtiging ook van half vier tot half zes kan.

donderdag 9 juni 2011

Pasfoto's

Twee weken geleden haalde ik mijn Nederlandse rijbewijs onderuit de la van het grote bureau. Ik wilde in Nederland een auto huren, het weekend met de dames was helemaal in Twente. Toen ik de datum op mijn roze papier tot me door liet dringen, schrok ik me een hoedje.

Mijn Nederlandse rijbewijs verloopt zeer binnenkort, zelfs nog voordat we naar Nederland komen voor onze vakantie. Dat betekent dat ik geen auto kan huren. Althans niet met mijn Nederlandse bewijs.
Ik pak mijn Texaanse rijbewijs erbij en weet dat we een probleem hebben. Dit papiertje
verloopt ook binnenkort, óók voordat we naar Nederland gaan. Niet omdat ik het al zo lang gebruik, maar omdat ons visum aan het einde van de maand verloopt en sinds 9/11 Amerikaanse rijbewijzen gekoppeld zijn aan de tijdelijkheid van je verblijf.

Zoekend op internet kom ik erachter dat het niet simpel is om vanuit het buitenland je Nederlandse rijbewijs te verlengen. Ik moet met een email de inschrijfformulieren aanvragen die ze vervolgens niet naar een buitenlands adres sturen. Dus laat ik ze naar m’n moeder sturen, die nieuwe postzegels op de envelop plakt en mijn adres erop zet.

Het duurde een week voordat de post de RDW-envelop hier bezorgde. Tussen de inschrijfformulieren zat een uitgebreid schrijven waar Nederlandse pasfoto’s allemaal aan moeten voldoen. In het Nederlands en met gebruik van het metrisch stelsel om de maten aan te geven, zodat de Amerikaanse fotograaf er hier niets mee kan. Heel handig.
Ik ben gistermiddag mijn queeste naar internationale pasfoto’s zonder succes begonnen. Ik heb geen tijd om er Houston voor in te rijden, maar ik vrees dat dat wel nodig gaat zijn. De fotografen hier in deze suburb beginnen er niet aan.

Zuchtend zet ik Nederlandse pasfoto’s laten maken op mijn ellenlange verhuis-to-do-list.

woensdag 8 juni 2011

Digitale hulp

Simeon en Daniël zeggen voor dat ze naar bed gaan welterusten tegen Harro via de iPhone. Met Harro door de week 3000 km verderop is FaceTime voor ons gemaakt. Ze kletsen, zien wat papa op z’n bord heeft, laten tekeningen zien. Elke avond als Daniël een kusje geeft op het scherm, voelt het alsof we in een Apple-reclame zitten.
Als Daniël en Simeon tevreden in hun bedjes kruipen, geef ik de iPhone met Harro op het scherm aan Julian. ‘Hoi pap, wacht even’, zegt Julian tegen het scherm en trekt met een duidelijke knal de deur van z’n slaapkamer dicht.

Ze spelen samen een spel op Harro z’n iPad (het nieuwste model, uiteraard). Ze bouwen een vakantiepark en iedere dag moet even besproken worden of ze genoeg geld hebben verdiend of dat er nog een casino bijgebouwd moet worden. Harro richt de camera van de telefoon op het scherm van de iPad, zodat Julian kan meekijken.

Harro heeft een Mobileme abonnement, wat mij toegang geeft tot iDisk, de wolk van Apple waar je bestanden kan bewaren. Terwijl ik in het zwembad naar Julian z’n zwemtraining kijk, type ik een stukje op de iPad (ik heb natuurlijk het model van het eerste uur). Thuis bewaar ik dat op iDisk, zodat ik het verhaal af kan maken op de Mac. Simpeler dan simpel.
Mobile-me heeft ook een kalender die we als familiekalender in gebruik hebben genomen. Zodat Harro en ik onze kostbare tijd ‘s avonds aan de telefoon niet hoeven te besteden aan het doornemen van de agenda. Ik weet al wanneer hij waar welke vergadering heeft en op het vliegtuig stapt. Harro weet al dat we met de jongens naar de tandarts moesten, zodat hij de juiste vragen kan stellen op FaceTime.
Die online familie-kalender is vanaf alle apparaten in te zien en bij te werken, heel handig.

Althans dat dacht ik tot vanmorgen. Om kwart voor zes ging de telefoon piepen. Het ding wilde me met alle geweld laten weten dat er een afspraak stond met de garage voor de grote beurt van de Audi. De Audi die in Virginia is, waar het al kwart voor zeven was. Misschien toch iets te veel digitale hulp ingeschakeld?

maandag 6 juni 2011

Borstcrawl

‘Ik moest voluit gaan', hijgend en puffend klautert Harro uit het zwembad. Hij heeft met een handlengte voorspong van Julian gewonnen. Julian laat zich lachend achterover vallen in het water: ‘zullen we nog een keer?’ Die tweede 50 yards borstcrawl wint Julian ruim.
Het is zondagmiddag, we trotseren de hitte en zijn in het buurtzwembad. De heren hebben elkaar uitgedaagd, er allebei van overtuigd dat ze het snelst zijn. Ons eigen zwembad is te klein om echt te racen, dus zijn we in het buurtzwembad waar Julian ook traint.
Ook na de tweede race staat Julian fris als en hoentje aan de kant en wil eigenlijk nog wel een wedstrijdje vlinderslag doen.

Ik heb het ondertussen allang opgegeven, verlies zelfs van Julian in onze eigen zwembad, waar ik door de korte afstand voordeel zou moeten hebben van mijn lengte. Ik durf het hardop te zeggen: ‘mijn zoon is ergens beter in dan ik’. Ik kan hem op het gebied van zwemmen niets meer leren. Ik kan er alleen naar kijken en van genieten en dat doe ik dan ook maar. Zoals afgelopen zaterdag tijdens de eerste echte wedstrijd van het seizoen waar Julian secondes van z'n persoonlijke records af zwom en zich niet liet intimideren door het grote diepe zwembad en alle drukte eromheen.

Na de race in het buurtzwembad - nee, Harro liet zich niet verleiden tot de vlinderslag- kregen we bezoek. Nederlands/Belgische vrienden die aan de andere kant van Houston wonen, kwamen afscheid nemen. Ze namen champagne mee en we legden vis en gamba’s op de barbecue. Het voorspelde onweer bleef aan de andere kant van de stad hangen, zodat we heerlijk buiten aten en toen alle borden leeg waren nog een verfrissende duik konden nemen.
Hangend in ons zwembad, vertelde Harro over z'n borstcrawl-wedstrijd: 'Julian was gewoon veel te snel.' waarop de vriend fijntjes opmerkte: 'misschien was jij wel gewoon heel langzaam.'

donderdag 2 juni 2011

Jaarboek

Langzaam dringt het tot me door, het is vandaag de laatste schooldag. Er zijn feestjes op school met pizza, films en veel afscheidszoenen. Vandaag mochten ook de jaarboeken weer mee, zodat iedereen handtekeningen van vrienden, klasgenoten en juffen kan verzamelen.

De afgelopen dagen stonden in het teken van optredens. Vorige week donderdag waren we op school voor een concert van het Kindergartenkoor. De muziekjuf had liedjes en dansjes met de jongsten van de school ingestudeerd. Vooral tijdens het enthousiast meegezongen schoollied (‘We’re the Brookwood bears’), pinkte menig moeder een traantje weg. Daniël deed geweldig mee, kende alle dansjes en wist veel woorden. Soms net een beetje te laat, maar daar maakte niemand zicht druk om.
Gisteren lieten de leerlingen van mrs Wood, Daniël z’n reguliere klas, aan de ouders zien hoeveel ze hadden geleerd. Ze mochten om de beurt een zelf geschreven verhaal voorlezen. Daniël las voor uit z’n favoriete boek en deed dat zonder haperen.
Ik was niet alleen vorige week donderdag en gisteren op school, afgelopen dinsdag was ook al een schooldag. Daniël deed mee met de Talentenshow, samen met z’n vriendjes uit z’n speciaal onderwijsklasje. Ze deden het zo enthousiast, dat ze het meeste applaus kregen van alle acts.
Julian had in het publiek zitten kijken was onder de indruk van Daan. ‘Misschien dat ik volgend jaar samen met Alex mee moet doen’, zei hij die altijd en eeuwig de spotlights mijdt.

Vandaag ga ik voor de laatste keer naar school. Niet meer voor een optreden, maar om kadootjes te brengen voor de juffen die Daniël dit jaar zo fantastisch hebben begeleid. Het is tijd om afscheid te nemen, na vandaag zijn we geen onderdeel meer van de Brookwood Bears. Wat rest is het jaarboek, met alle foto’s, om nog lang in te bladeren.

Gesprekken

‘Bij ons aan tafel wordt er altijd eerst tien minuten ruzie gemaakt wie er als eerste mag vertellen hoe de dag was en vervolgens blijven de meiden door elkaar heen tetteren’, vertelt één van mijn vriendinnen hoofdschuddend. Zij is degene met drie dochters en altijd als ze vertelt hoe het bij haar thuis gaat, lopen de tranen over mijn wangen van het lachen.
‘Bij ons wordt er gewoon gestompt en is er een wedstrijd wie het eerste z’n drinken op heeft’, reageer ik, waar de dochters-vriendin weer om moet lachen. Een van de andere meiden, met ook drie zonen, reageert instemmend: ‘Of ze geven elkaar een trap onder tafel.’
Ik was de afgelopen dagen in Nederland en genoot van een weekend weg met mijn vriendinnen. Uitgelachen over de kinderen, kwamen er ook meer serieuze onderwerpen aanbod.

We kampeerden bij de boer in Twente. In grote tenten die van alle luxe voorzien waren. ‘s Ochtends stond het ontbijt voor ons klaar en ‘s avonds schoven we aan en genoten we van alles wat op de boerderij geproduceerd werd.
Zaterdagmiddag fietsten we door het Twentse land. Het regende net niet, maar de wind hield ons aardig bezig. Echt Nederlands weer constateerde ik en ik trok nog maar een shirt aan, verwend als ik ben met tropische temperaturen.
We praatten over de liefde of het gebrek eraan. Over huwelijken, scheidingen en wat we nu eigenlijk verwachten in het leven. Over carrières en over de moeilijke keuze om op het carrièrepad te blijven, zoals een aantal dames doen, of een zijpad in te slaan, zoals een aantal anderen hebben gedaan.

We kennen elkaar bijna 25 jaar en elk jaar gaan we een weekendje weg. Gingen de gesprekken de eerste jaren over uitgaan, vriendjes en studeren, langzaam aan veranderden de onderwerpen en kwam afstuderen aan bod en solliciteren, en wat later huizen kopen, trouwen en toen voorzichtig die kinderen.
Dit weekend raakten we aan een nieuw item, de eerste verschijnselen van de overgang. ‘Straks bespreken we het hoe en wat van rollators’, zei een van de vriendinnen een beetje lacherig.
‘Lijkt me geweldig’, reageerde ik. Omdat het zou betekenen dat we ook de komende 25 jaar, elk jaar een weekend op pad gaan met z’n dertienen.