Kou

Koning Winter regeert in Amerika en doet dat met strakke hand. Bijna het hele land –van New Mexico tot Maine, wist de krant te melden- is bedekt met een dikke laag sneeuw zodat het vliegverkeer een chaos is, op veel plekken de elektriciteit is uitgevallen en honderdmiljoen mensen last hebben van de extreme kou. Zelfs Texas is in de ban van sneeuw en ijs, we krijgen het onderste staartje kou mee.

Dus krijg ik een email van ons schooldistrict: ‘op dit moment zijn de scholen gewoon open. Clear Creek ISD houdt de weeromstandigheden nauwlettend in de gaten. Clear Creek ISD zal ouders informeren over nieuwe ontwikkelingen.’
Een vriendin uit Virginia die aanstaand weekend op bezoek komt samen met haar zoon en beste vriend van Julian, stuurde gisterenavond al een bericht. ‘We volgen het extreme koude weer bij jullie. Ik hoop dat alles oké is, dat jullie electriciteit hebben en geen kapotte leidingen. Als het echt een puinhoop is, en het beter uitkomt als we een andere keer komen, snappen we dat’, schreef ze bezorgd.
Mijn bestuursvergadering van aanstaande donderdag is uit voorzorg afgelast, overal zijn tropische planten bedekt met lakens.

Is het echt zo erg? Nou, nee. Het heeft wat gevroren vannacht en dat doet het komende nacht weer. Voor vrijdagochtend wordt sneeuw en ijzel voorspeld; maar het is nu pas woensdag...
Toch ontkomen ook wij er niet aan dat we het extreem koud vinden. Ik zoek winterjassen en krijg van Simeon commentaar als ik hem aankleed. ‘Wat is dat nou weer, het kriebelt’, moppert hij als ik het kledingstuk over zijn hoofd heb getrokken.
‘Dat is een hemd Siem, het is koud buiten en dan is het fijn om een hemd aan te hebben.’