Nu nog een auto huren en m’n tas inpakken, dan ben ik klaar om naar Nederland te vertrekken. Ik heb een slaapplek, heb vrijdag een volle agenda -inclusief een interview over m’n boek in Hilversum!- en zaterdag het presentatiefeestje met meer dan 50 mensen. Vrienden, oude buren, veel familie, oud collega’s, zelfs m’n allereerste baas toen ik net bij VROM ging werken, ze komen allemaal om me te feliciteren en hopelijk mijn boek te kopen.
Ik ga op het feestje een verhaal houden, daar kan ik morgenochtend nog over nadenken, nu ga ik eerst een schema maken voor het thuisfront.
Want hier thuis gaat alles door. De voetbalwedstrijden beginnen zaterdag, Julian is weer aan het zwemmen, zaterdagochtend gaan ze naar de Nederlandse school. Huiswerk maken, van en naar school brengen, koken: als ik er niet ben, valt opeens de helft van de kracht weg en Kim kan dat niet in haar eentje opvangen.
Gelukkig hebben we hier buurvrouwen die het niet erg vinden om een keer extra te rijden en kan Harro een beetje schuiven met zijn werk. Gisterenavond begon hij er al tandenpoetsend over: ‘wanneer moet ik Simeon nou brengen? Hoe gaat het zaterdag ook alweer? En o ja, ik moet natuurlijk ook boodschappen doen.’ Even ving hij een glimp op van hoe dat is om het huishouden te runnen.
Voor mijn eigen geruststelling heb ik beloofd om voordat ik in het vliegtuig stap een schemaatje te maken.
Morgen vlieg ik, het is nog een raar idee. Wat zal ik ‘ns gaan doen in het vliegtuig, zonder internet en zonder kinderen? Zoveel mogelijk slapen lijkt me een goede optie. Maar als ik daar acht uur in die stoel zit, kan ik ook mooi even mijn handtekening oefenen voor al die boeken die ik zaterdag ga signeren!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten