Amerikaans

Het zwembad van het vakantiepark op Curaçao en de parasols die erom heen stonden, bleken vorige week een aardige leerschool Nederlandse cultuur. Niet alleen voor de jongens, maar -vooral- ook voor ons.

De eerste dagen van de vakantie was ik druk met observeren. Welke boeken werden er gelezen? Waarover gingen de gesprekken? Bikini’s, badpakken, wel of geen make-up, jurkjes; wat werd er gedragen? Werd er over en weer koffie uitgedeeld of was dat overdreven?

Ik merkte al snel een dilemma. Vertel ik wel of niet dat we in Amerika wonen? En zo ja, wanneer in het kennismakingsgesprek? Meteen aan het begin komt zo overdreven over, maar niet vertellen is lastig. Want Simeon heeft nog geen zwemdiploma, maar kan wel zwemmen en nee, we hebben geen last van een jet-lag.

Het was een hele opluchting toen ik na een paar dagen aan de praat raakte met een vader die ook in Houston had gewoond. Zijn dochters waren daar geboren en het gezin had veel moeite gehad om weer te wennen aan Nederland. Er was veel herkenning in ons gesprek en toen zijn partner erbij kwam zitten, die Brits bleek, konden we het zelfs in het Engels voortzetten.

Ik praatte voorzichtig aftastend met andere ouders, zittend op de rand of staand vlak in de buurt van het zwembad. Of liever nog, al zwemmend met de jongens op armlengte afstand. Languit liggen onder de parasol met een kopje koffie, durfde ik niet aan.

Op één van de ochtenden, zwom Simeon in het rond met z’n snorkeloutfit op. Toen ik een donkerblond jongetje, met snorkel, wel erg stil in het water zag liggen, bedacht ik me geen moment. Ik liet de handdoek op de grond vallen en dook het water in, m’n gesprekspartner beduusd achterlatend. Met m’n hart in m’n keel, haalde ik het jongetje naar boven.

Natuurlijk was het Simeon niet, maar het zoontje van de moeder met wie ik stond te praten. En natuurlijk was er niets aan de hand; hij kon immers ademhalen via de snorkel.

‘We zijn hele Amerikaanse ouders geworden’, concludeerde Harro ‘s avonds bij een glas wijn. ‘We verliezen onze kinderen geen seconde uit het oog, gaan veel meer dan de andere ouders, met ze mee het water in en maken ons erg druk over hun welbevinden.’

‘Ja, ik mis zelfs de overdreven vriendelijke beleefdheid in de gesprekken’, beaamde ik z’n conclusie. Het is ook niet zo gek, ik ben al langer moeder in de VS, dan dat ik moeder in Nederland ben geweest.

Vuurwerk

Meteen van de eerste knal schrik ik wakker, het is twaalf uur. Het vuurwerk buiten barst in alle hevigheid los. Harro wordt ook wakker en draait zich brommend weer om. Ik stap uit bed en luister aan de deur waar de jongens achter liggen te slapen. Om me heen gaan er duizendklappers de lucht in, maar de heren worden er wonder boven wonder niet wakker van. Ik ga weer liggen en luister naar het geknal en geknetter. Ik voel me zielig en moet aan mr. Bean denken.

Aan mr. Bean die z’n gasten zo’n saai oudejaarsavondfeestje voorzet, dat ze stiekem de klok een uur vooruitzetten. Om elf uur roepen ze opgelucht ‘Happy New Year’ en maken zich uit de voeten. Tevreden met zichzelf gaat mr. Bean naar bed, om een uur later eenzaam wakker te worden van het vuurwerk dat buiten massaal afgestoken wordt.

Omdat we met ons hoofd al bij de reis naar huis zijn, realiseren we ons te laat dat onze laatste avond op Curaçao, oudejaarsavond is. Alle leuke restaurants zijn volgeboekt, de aardige receptioniste van ons resort vindt nog een tafel in een wat simpel restaurant. We besluiten om geen wijn bij dit laatste avondmaal te nemen, want we moeten nog koffers pakken.

We besluiten ook om niet tot twaalf uur op te blijven, want om half negen de volgende ochtend vertrekt ons vliegtuig naar Miami. En dat terwijl Curaçao massaal naar buiten gaat om wel heel erg veel vuurwerk af te steken.

Gelukkig gaat er ook al om zeven uur sterren de lucht in, als het nieuwe jaar in Nederland begint. Zodat we toch nog een beetje een nieuwjaarsgevoel hebben.

Als om vijf uur de wekker gaat en ik een paar minuten later brood sta te smeren om op het vliegveld mee te ontbijten, is het nieuwsjaarsfeest op het nabijgelegen strand nog in volle gang. Swingend op Billy Jean van Michel Jackson strooi ik de laatste hagelslag op de laatste Nederlandse boterhammen.

Ik neem me voor om volgend jaar oud en nieuw op grootste wijze te vieren. Een voornemen dat ik vast en zeker deel met mr. Bean.

Curaçao

Fronsend haal ik mijn korte broeken tevoorschijn, allemaal te groot. Ik beoordeel m’n rokken, alleen die ene met elastiek zakt niet van m’n heupen af. Nog verder fronsend controleer ik de status van m’n shirts met korte mouwen en m’n voorraad Texaanse mouwloze hemdjes. Verwassen, vetvlekken, te wijd, uit vorm, saai, teveel gedragen; niet één shirt komt positief uit de screening. Ik kijk naar m’n lege koffer en wanhoop: wat moet ik aan op Curaçao de komende week?

Morgenochtend laten we de Oostkustwinter voor wat ie is en nemen we het vliegtuig richting Willemstad. Door de overstap in Miami, duurt de reis langer dan naar Amsterdam. Maar omdat we in een rechte lijn naar het zuiden vliegen en we niet één tijdzone passeren, voelt het toch als een makkelijke vlucht.

Morgenochtend ben ik klaar met kerst, ik hoef zondag alleen maar aan te schuiven in het restaurant van het resort en te beslissen of ik het vier- dan wel zesgangen menu wil. Of misschien besluiten we wel om in het restaurant op het strand te eten op eerste kerstdag.

Morgenochtend schop ik de schooltassen in een hoek en nemen we voor Julian alleen Nederlandse boeken mee. Daan mag drie boekjes kiezen van de stapel die hij elke dag met Kim leest en Simeon mag alleen z’n nieuwe lego mee. Op ‘t eiland willen we naar de Bruna om een nieuwe lading boeken aan te schaffen.

Morgenochtend neem ik alleen boterhammen met nutella mee, voor noodgevallen. Ik ga geen lunchpakketten maken, we eten wel patat op het vliegveld. En, oké, een paar mandarijnen, voor een gezond noodgeval.

Morgenochtend zal ik vast nog steeds twijfelen of ik m’n laptop mee zal nemen. We hebben internet in ons vakantiehuis, het is verleidelijk om via de laptop m’n digitale leven een beetje bij te houden. Ik heb wel al twee artikelen die ik graag wil lezen op de iPad gezet, die gaat zeker mee (als was het maar voor de spelletjes in het vliegtuig).

Morgenochtend sluit ik m’n bijna lege koffer - alleen slippers, m’n nieuwe badpak en dat ene jurkje voor een avondje uit en ga ik heerlijk genieten van het vooruitzicht dat ik bij de surfshop op het strand, nieuwe kleren mag gaan uitzoeken.

Fijne feestdagen en een gelukkig, gezond en voorspoedig 2012. Ik ben hier op deze plek terug op drie januari.