Kerst-to-do

De gift cards die ik alle juffen en assistentes als kerstkado ga geven zijn besteld, de kerstkaart-met-foto-van-de-jongens is binnen (nu nog versturen), feestartikelen voor Simeon z’n verjaardagsfeestje gekocht -alles van Cars, net als de ingrediënten om zelf z’n taart te maken, de gezamenlijke kerstkaart voor Simeon z’n juf getekend, het kerstfeestje in Julian z’n klas volgende week is georganiseerd: stap voor stap werk ik me door ‘t overvolle holiday season heen. We hebben zelfs een kerstboom in huis en we hebben ‘m gisteren opgetuigd.

Op vrijdag na Thanksgiving, verschenen er uit het niets overal kerstbomen-kramen. Commerciële bij de supermarkt en verkooppunten voor het goede doel bij alle kerken, buurtcentra en scholen.

‘Onze’ High School (de middelbare school waar de jongens naar toe gaan als we hier lang genoeg blijven wonen) verkoopt ook bomen. De inkomsten komen ten goede aan de school en dus indirect aan onze buurt. Op zaterdagmiddag stuurde ik Harro met Siem en Daan daar naar toe om een boom uit te zoeken.

‘Nee, we gingen niet naar de Giant,’ vertelde Simeon toen ze terugkwamen, ‘maar naar een hele grote school en we kwamen ook nog Sabir met z’n papa en mama tegen.’

De kerstboomhouder was nergens te vinden -elke verhuizing verdwijnt er zo het één en ander. Dus ging Harro op zondag, enigszins katerig van het kerstfeest de nacht ervoor, met Daan naar het tuincentrum om een nieuwe standaard te kopen. Ze kwamen met volle tassen terug.

Een lief klein boompje met lampjes voor op de slaapkamer van Simeon en Daniël, blauwe, groene en rode kerstballen met veel goudkleurig glitter, slingers en een spuitbus vol sneeuw. Onze toch al niet zo kunstzinnige opgetuigde boom ziet er nu helemaal kitsch uit. Vooral omdat Simeon op ongeveer één meter hoogte alle zelfgemaakte ornamenten heeft opgehangen die ze de afgelopen jaren op school hebben gemaakt en onderin de kerstdoos zaten.

Morgen Simeon z’n verjaardag en dan ga ik heel voorzichtig vooruit kijken naar de vakantie. In m’n hoofd maken de kerst-to-do-lijsten langzaam ruimte voor vakantie-paklijsten met zwembroeken, zonnebrand, badpakken en slippers. Nog twee weken...

Lampjes

Zonder jas, zijn we buiten in de voortuin aan het werk. De zon prikt op mijn rug als ik voorovergebogen met een schepje in de weer ben. Ik graaf een kuiltje van zo’n zeven centimeter diep en stap opzij om Daniël erbij te laten. Hij laat er voorzichtig één bolletje in zakken en gebruikt dan zijn schepje om het gat te dichten.

Naast me is Julian druk om een hele kring te graven voor de krokussen en aan de andere kant van de tuin loopt Simeon tussen een gravende Harro en zakjes tulpenbollen heen en weer.

‘Gaan de bloemetjes nu groeien?’ vraagt Simeon als het klaar is.

‘Ja,’ knik ik, ‘maar het duurt nog wel tot na de winter voordat ze boven de grond komen.’

‘O’, reageert Simeon teleurgesteld. ‘Mogen we dan nu het sinterklaasjournaal kijken?’

Dat mag en met z’n allen kijken voor de computer hoe rolstoelpiet het paard terug vindt. ‘Gelukkig maar’, zucht Simeon. Om er op te laten volgen: ‘De Sinterklaas gisteren had een bril en deze op tv niet, gek hè?’

Hij doelt op de Sint die hij, samen met vele andere kinderen een handje mocht geven op de Nederlandse Ambassade. Het was een groots feest, met veel pieten, pepernoten, speculaas en sinterklaasliedjes. In groepjes mochten de kinderen op het podium om even met de Sint te praten en een kadootje in ontvangst te nemen.

Als het sinterklaasjournaal uit is, hangen we voor de zekerheid toch maar een Nederlandse vlag op buiten, zodat de pakjespiet ons huis weet te vinden. Om half vijf wordt er luid op de deur gebonsd en staat er een enorme zak met kadoos. We krijgen veel chocoladeletters, lezen gedichten voor en eten nog meer pepernoten.

Julian raakt niet uitgepraat over z’n allereerste surprise. Een nieuw nintendospelletje -twee bij twee centimeter-zit driedubbel ingepakt in een enorme doos. We leggen het idee van surprises uit en realiseren ons dat we daar voor volgend jaar aan vast zitten.

Als alles uitgepakt is, gaat Simeon naar buiten en komt terug teleurgesteld terug: ‘de lampjes doen het niet.’

‘Lampjes?’ vraag ik afwezig. Ik sta te koken én Daniël z’n gezicht te poetsen dat helemaal onder de chocola zit van z’n letter D.

‘Ja, de lampjes buiten, papa heeft vanmiddag toch de kerstlampjes opgehangen? Bij iedereen in de straat branden ze.’

Abrupt maakt Simeon een einde aan ons Nederlandse weekendje, om in een vloeiende beweging op de Amerikaanse kerst over te stappen...

Ergernis

Met andere kinderen spelen en je verjaardag vieren lijken mij twee essentiële elementen om het leven van een kind leuk en leerzaam te maken. Toch doen de scholen er hier alles aan om zowel het spelen als je verjaardag vieren zo lastig mogelijk te maken. Tot mijn grote ergernis.

De jongens komen met de bus naar huis. Dus op school of op het schoolplein spontaan af spreken om met elkaar te spelen lukt niet, als je niet heel dicht bij elkaar woont. Want ze mogen niet zomaar met elkaars bus mee, stel je voor.
In Virginia waren er twee briefjes van allebei de moeders nodig om in de bus van een vriendje te stappen. Zo’n speelafspraakje vroeg dus om betrokkenheid van ouders en de nodige onderlinge communicatie en afstemming. Omdat lang niet alle ouders Engels spreken (of de nanny’s niet), viel dat niet altijd mee.
Sinds gisteren ben ik er achter dat het hier helemaal niet eens mag! Alleen in noodgevallen mogen kinderen met elkaar mee in de bus: niks niet met elkaar spelen door samen met de bus naar huis te gaan. Een speelafspraak hier vraagt dus nog meer betrokkenheid van ouders, onderlinge communicatie en afstemming. Door het bekende strenge privacy beleid ten aanzien van het vrijgeven van telefoonnummers en emailadressen is de kring van mogelijke speelkameraadjes beperkt.
Toen Julian nog klein was, was dat allemaal niet zo erg, maar hij wordt straks tien. Hij zou zijn eigen sociale leven moeten kunnen regelen.

Simeon is volgende week jarig. Al maanden praat hij over zijn verjaardagsfeestje. Ik kon er niet onderuit en heb een groots festijn voor hem georganiseerd. Ik heb al eerder het te strenge uitnodigingen-uitdeel-beleid op zijn school uiteengezet.
Naast zijn feestje, wil Simeon ook trakteren op school. Ik denk dat we allemaal goede herinneringen bewaren aan onze verjaardag vieren op school, die wil ik hem niet onthouden.
Komende maandag leek me de juiste dag: dan is hij echt jarig. Nonchalant vroeg ik gisteren aan de coördinatrice –z’n juf krijg ik nooit te spreken- wat een goed tijdstip zou zijn. Het was maar goed dat ik er over begon. Ik kreeg meteen papieren in mijn handen gedrukt en nee, maandag was geen goede dag. Eigenlijk doen ze alleen traktaties op vrijdag. Maar bij de gratie van de naderende kerstvakantie mag het komende woensdag.
Toen ik weer thuis het papier begon te lezen, zakte de moed me in de schoenen. De school heeft een heel A4 nodig om mij uit te leggen wat er allemaal niet mag en wel moet als je kind gaat trakteren. Geen suiker, geen kleine dingen (zelfs oudere kinderen kunnen gek en speels doen en het in hun keel steken), geen kadootjes, geen ballonnen (tegen de wet), geen gepraat over het festijn (stel je voor dat een kind van een andere klas er over hoort) alleen appelsap, makkelijk op te ruimen, maximaal 30 minuten, aanwezigheid van een ouder ten zeerste aanbevolen en –eigenlijk- moet ik het een maand van te voren melden. Of ik het ondertekend weer wil inleveren.

Decemberdrukte

Vink, er kan weer iets van mijn to-do-list af: we hebben een kerstboom in huis. De taart voor Simeon z’n verjaardag is besteld: vink. Ik heb kerstkadootjes gekocht voor alle juffen: vink. Ik weet wat ik moet doen voor de kerstfeestjes volgende week: vink.
Zo langzamerhand komt er een licht aan het einde van de decemberdruktetunnel. Ook al moeten alle kerstfeestjes nog komen, ik ga het redden dit jaar.

De kerstkaarten liggen wel nog als een zware steen op mijn maag. Naar goed Amerikaanse gebruik hebben we een foto van de kinderen voor op de kerstkaart. Alleen wil ik die foto zelf printen en de kaart zelf maken. Dom natuurlijk, er is bijna geen tijd meer voor. Want ik moet ook nog adressen zoeken en help nu staakt de post weer in Nederland. Ik vrees dat de kaarten niet op tijd gaan komen.
Ik prijs me wel gelukkig met de Sint op vijf december. Terwijl de moeders om me heen, steeds harder gaan lopen door steeds drukker wordende winkels om alle kadoos op tijd in huis te hebben, kan ik dáár een streep onder zetten. Dat hebben we gehad, nu alleen Simeon z’n verjaardag nog.

Terwijl ik de lampjes en de kerstversiering voor buiten uit de doos haal, we hebben echt het enige huis in de straat dat nog donker is, ga ik in gedachten mijn december-nieuwsbrief langs die ik gisteren heb gepubliceerd.
Deze laatste nieuwsbrief van het jaar is een optimistische. De Wet op het Speciaal Onderwijs bestaat 35 jaar en onderwijsminister Duncan viert midden tussen politieke ruzies over belastingverlagingen, de successen van deze wet.
Nieuw onderzoek brengt een biologische test voor de diagnose van autisme dichterbij. Dat is positief omdat het veel onzeker leed kan voorkomen.
Ik sluit de brief af met verhalen van ouders die dankbaar zijn voor hun zorgintensieve kind. Soms zit die dankbaarheid verstopt onder veel strijd en frustratie, maar hij is er wel en dat inspireert.
Deze verhalen zijn mijn lichtpuntjes in de decemberdrukte en laten me zien waar het eigenlijk om gaat tijdens deze feestmaand.

Afstrepen

‘Als het mijn verjaardag is geweest, is het dan weer Halloween?’ En: ‘wanneer is nu mijn voetbal?’ Simeon kan het allemaal niet meer bijhouden, er staat de komende weken zoveel te gebeuren. Dus heb ik als een goede ouder een kalender voor hem gemaakt. Zonder Halloween, al vraagt Simeon er elke dag nog naar: ‘ik wil dat het weer Halloween is, was zo leuk’.

Centraal op de kalender, waar we iedere avond een dag van afstrepen, staat zijn verjaardag, beplakt met Thomas de Trein stickers: alle andere activiteiten zijn ervoor of erna. 5 December, Sinterklaas, heb ik er natuurlijk ingeschreven en ik heb een vliegtuig geplakt bij 18 december, als we op vakantie gaan. 29 December komen opa en oma. Hun foto’s prijken helemaal onderaan.
Tot zover was de kalender redelijk overzichtelijk: het ontbreken van pompoenen en enge spoken maken hopelijk duidelijk dat Halloween er niet meer bijhoort.

‘Mam, wanneer is nu mijn ‘Coming for Joy’?’ vroeg Simeon vorige week, in de auto uit school.
‘Op 14 december’, reageerde ik wat afwezig.
‘O, is dat dan voor of na mijn verjaardag?’
Dus schreef ik ook het middagvullende kerstprogramma dat Simeon zijn school organiseert op de kalender. Simeon zijn klas zingt tijdens dat festijn onder andere een liedje met de titel ‘Coming for joy’, dat we al weken iedere dag aanhoren.
‘Wanneer is het christmas?’ was de vraag gisterenmiddag.
‘Als we op vakantie zijn’, ik liet Simeon de kalender zien die ondertussen wat chaotisch aan het worden is. Want hij heeft ook nog een verjaardagsfeestje, we krijgen volgende week bezoek en de lokale groep voor ouders van kinderen met Down waar we actief in zijn geworden, organiseert ergens tussendoor ook nog een kerstfeestje.

Met een fronsje, stond Simeon vanmorgen naar de kalender met stickers en tekeningen te kijken. Hij liet zijn vinger over de dagen gaan, murmelde wat en schudde zijn hoofd. Op mijn vraag wat er was, kwam het hoge woord eruit: ‘Halloween staat er niet op hè? Eerst is mama's verjaardag en dan is het pas Halloween.’ Hij zuchtte ervan. ‘Dat duurt nog heel lang.’
‘Maar jouw verjaardag is toch ook leuk en dat is al snel’, probeerde ik, wijzend op het overvolle overzicht.
‘Oké, maar gaan we dan ‘trick or treat’ doen?’ Tegen zoveel vasthoudenheid, kan geen kalender op.

Markt

Er staat een rij voor het parkeren, er staat een rij bij de ingang, er staat een rij bij elke kassa, er staat een rij bij de pizza- en frietverkoop, er staat een rij bij de bar.
Ik ben samen met vier collega-moeders op de Houstonse kerstmarkt, die drie dagen duurt. Omdat de opbrengsten naar het Houston Ballet gaan, staat de markt bekend als ‘Nutcracker market’: een must see voor Houston en verre omstreken.

In de auto kletsen we heel even over onze speciale kinderen waarvan we er alle vijf één hebben, maar stappen al snel over op ons aanstaande shop event: wat gaan we kopen?
Als we eindelijk alle rijen door zijn, lopen we de enorme hal in. De geur van hulst vermengt met kaneel, brengt ons in kerststemming, de alom aanwezige groen met rode versiering doet er nog een schepje bovenop. ‘Zullen we in plaats van half drie om half vier terug gaan?’ Jackie, een van de moeders, kijkt om zich heen, haar ogen schitteren.
‘Goed idee, maar zelfs dan lukt het niet om alle kraampjes langs te gaan,’ lacht Tiffany, onze chauffeur.
‘Lukt half vier?’ Ze kijkt ons kringetje rond. Als we allemaal knikken, nog te verblufd over dit kerstgeweld om woorden te hebben, spreken we af waar we elkaar treffen als we elkaar kwijtraken en gaan op pad.
De kraampjes met kerstmannen, elfen, rendieren en sneeuwpoppen voor buiten, wisselen af met kraampjes voor binnen; kerstkussentjes voor op de bank, stockings voor aan de schoorsteen, felgekleurde kerstballen en natuurlijk heel veel lampjes. Hiertussen kraampjes met sieraden. Alles straalt en schittert; het ‘bling-bling’ tijdperk is in Houston nog in volle gang. Het enige kettinkje dat ik mooi vindt, kost bijna 300 dollar; niet een bedrag wat ik zomaar even op zo’n markt uitgeef.
Ik kijk op mijn lijstje. Kerstkadootjes voor de juffen op school ga ik hier echt niet vinden, net als kerstkaarten of een set sierlijke kerstballen. Mijn collega-moeders trekken gretig hun creditcard voor laarzen met tijgerprint, shirtjes die net niet doorschijnen, nog een armband, nog een stel oorbellen. Ik help ze kiezen, geef desgevraagd mijn mening, zoek mee naar een goudkleurige ketting met het liefst zwarte stenen en geniet van hun enthousiasme.

Overal zie ik vrouwen die elkaar verdringen voor de passpiegels, elkaar tegen de benen slaan met volle tassen, heftig discussieren over de laatste elf op een stok: wie mag hem in de tuin zetten? Vrouwen die druk pratend, met volle cocktailglazen naar de volgende uitstalling rennen om een jurkje met nepbont voor hun dochter te scoren.
Maar ik zie vooral wachtende vrouwen in lange rijen voor de toiletten. Ook voor de herentoiletten: de mannen zijn toch massaal thuisgebleven vandaag.