Kinderdagverblijf

Vandaag was het een grote dag voor m’n kleine nichtje. Ze ging voor het eerst naar het kinderdagverblijf om te wennen. Haar mama, zus-de-marketeer, gaat volgende week weer werken, haar verlof zit erop. Kleine nichtje is nog zo klein, die heeft het vast prima gevonden. M’n zus had er meer moeite mee, vertelde ze gisteren aan de telefoon.

‘Zo herkenbaar,’ reageerde ik, ‘ik vond het verschrikkelijk toen ik kleine Julian naar het kinderdagverblijf moest brengen.’

In gedachten haal ik het moment terug, al weer tien jaar geleden. Hoe hij op ‘t Elfje -zoals ons KDV heette- niet wilde drinken, hoe ik met tranen in mijn ogen naar de fiets liep, hoe ik helemaal alleen thuis hem hoorde huilen ook al was ie er niet en hoe fysiek dat missen aanvoelde.

Ik denk terug aan m’n eerste echte werkdag. In plaats van met werk, was ik de hele dag bezig met kolven, bellen naar het kinderdagverblijf om te vragen hoe het ging en met een knoop in mijn buik rondlopen.

Ik spreek jongste zus moed in: ‘het komt goed. Ze gaat het echt leuk vinden. En het is toch ook lekker om weer aan het werk te gaan?’

Dat beaamt ze, maar zegt tegelijkertijd: ‘hoe kan ik nu zonder haar? We zijn al die weken samen geweest.’

Als we een uur later uitgepraat zijn, ga ik verder met de actie die ik samen met de Stichting Downsyndroom aan het voorbereiden ben. Het plan is om alle donateurs van de stichting die ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’ bestellen, een persoonlijke attentie te sturen. Die attentie moet worden gedrukt. Uit m’n archief diep ik het emailadres op van bijna vergeten kennissen, eigenaren van Business Print, een drukkerij in Nootdorp. Ik stuur een berichtje en vraag om prijsopgave.

Bijna meteen komt er een bericht terug. ‘Goh, wat leuk om van je te horen,’ lees ik, ‘net als bij jullie worden onze kinderen ook groot.’

Vervolgens stelt de kennis voor om de Stichting Downsyndroom te sponsoren door de attentie voor niets te printen. ‘We vinden het zo’n leuk initiatief, willen graag onze bijdrage leveren’, schrijft hij.

We kennen deze drukkers van ‘t Elfje; hun oudste dochter werd Julian z’n beste vriendinnetje daar. Zelfs na tien jaar bewijst een kinderdagverblijf dus nog z’n nut. Iets wat zus-de-marketeer zeker zou moeten aanspreken.

Gemiste kans

Met de presentatie van Blonde haren onder een Cowboyhoed achter de rug, is het tijd voor een volgende ronde promotie-activiteiten. De Nederlandse gemeenschap in Houston is een specifieke, maar potentieel enthousiaste doelgroep waar ik nog niets voor gedaan heb.

Ik stuur een berichtje naar een vriendin die ten noorden van de stad woont en haar kinderen op de Britse school heeft. De Britse school heeft een Nederlands Taal en Cultuur programma. Na wat heen en weer mailen, hebben we een leuke aankondiging in elkaar gedraaid die via de Nederlandse juf naar alle ouders gaat.

Ik stuur ook de dames van de Nederlandse Koffieochtend een bericht, en voeg een klein postertje met alle informatie toe. Als ik na twee dagen nog geen reactie heb, zet ik op mijn to-do-list: andere route zoeken om koffiedames te benaderen.

Naast de Britse School, heeft Houston een internationale school, waar ook Nederlandse les wordt gegeven. Ik ken welgeteld één gezin die daar de kinderen op school heeft en stuur een voorzichtige email. Gelukkig reageren ze meteen enthousiast.

‘Aanstaande zaterdag hebben we een welkomstborrel voor alle Nederlandse ouders, kunnen we dan niet een beetje reclame maken?’ stellen ze voor.

In allerijl, stuur ik pakketje naar ze op met een inkijkexemplaar en een aantal geprinte posters op A4. Er is geen tijd meer om een grote poster te laten maken. Het is niet veel, maar beter iets dan niets besluit ik.

‘Het ging super’, krijg ik zaterdagavond een bericht van het Nederlandse gezin. ‘Als we een doos boeken hadden gehad, hadden we ze allemaal verkocht!’

Gelukkig hebben ze een follow up geregeld. Er gaat de komende week een email uit naar alle ouders met de noodzakelijke informatie. Hopelijk gaan deze ouders ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’ alsnog kopen, maar het boek online bestellen is wel veel meer werk dan ter plekke je portemonnee trekken.

Een gemiste kans, weet ik en knoop de leerervaring in m’n oren.