Opa en oma

Een week lang aten we aan de grote tafel in onze ‘formele eetkamer’, omdat meer dan zes mensen niet passen aan de keukentafel. Een week lang hadden de jongens elke minuut van de dag iemand om mee te spelen. Een week lang maakten we de hele dag koffie en thee om buiten, lekker in het zonnetje, met elkaar op te drinken met teveel koekjes en chocola. Opa en oma waren op bezoek en het was een week lang feest.

Opa wilde graag de hele middag voetballen met Julian en dan ’s avonds ook nog filmpjes kijken van Mr Bean. Oma wilde best voor de vijfde keer het spelletje met de knikkers doen of nog een keer memory van Thomas de trein. Oma vond het ook helemaal niet erg om Donald Duckjes voor te lezen aan Daniël, iets waar wij niet aan beginnen omdat het niet lekker voorleest.
Met opa en oma aan tafel was er slagroom bij het ijs, mochten Simeon en Daniël twee kipjes, zonder dat ze boontjes of worteltjes hoefden te eten (al trapten opa en oma er de volgende dag niet meer in). Met opa en oma duurde het natafelen zo lang, dat zelfs Daniël klaar was met eten voordat we gingen opruimen.
We gingen in één weekend én naar het strand én naar de dierentuin. Julian vond het opeens niet erg om de maandag erna gewoon naar de speeltuin te gaan, zolang opa en de bal maar meegingen.
Met opa en oma was het weer leuk om brood te eten. Uit de koffer kwamen pakken hagelslag, tijgervlokken (met snoepjes) en muisjes. Uit de koffer kwamen ook een pak echte oliebollenmix en vuurwerksterretjes, zodat we een Hollandse oudejaarsavond konden vieren.
Daniël kon bijna niet kiezen wie zijn tanden mocht poetsen voor het naar bed gaan. Hij had wel snel door dat opa en oma veel langer voorlazen dan wij, zodat we de hele week vrijaf hadden.

Maar toen de jongens gisterenmiddag uit school kwamen, was het opeens stil in huis. Opa en oma zaten weer in het vliegtuig naar Amsterdam. Een beetje hangerig liepen ze rond: wat zouden ze ‘ns gaan doen?
‘Zullen we de kerstboom aftuigen?’ vroeg ik. Dat wilden ze wel. Met het opbergen van alle kerstballen en kerstlampjes kwam er echt een einde aan de vakantie en was het feest afgelopen.

Dameszaken

Ze vlogen gisterenochtend van Cancún naar Houston, huurden een auto, trotseerden de files op de Houstonse ringwegen en nu zijn ze hier. Twee dames die een maand door Zuid-Amerika hebben getrokken en op de terugreis een paar dagen langskomen. Ze brengen pepernoten die al die weken onderin de rugzak hebben overleefd, en veel vrolijkheid. Als we gaan eten, zegt Julian: ‘hé, we zijn nu opeens met evenveel jongens als meisjes.’

De ene dame heet Liesbeth, zij was onze allereerste au pair toen Simeon nog een klein babietje was. Ze heeft drie maanden bij ons gewoond, die zo intensief waren, dat we altijd kontakt hebben gehouden. Ze brengt vriendin Nienke mee.
We halen herinneringen op. Aan die ene keer, Simeon was toen al een peutertje, dat Liesbeth vanuit Nederland met drie vriendinnen op vakantie ging in New England en ze in Newport, aan de kust van Rhode Island strandden: geen hotel had nog een kamer vrij.
Toevallig waren wij in Newport op vakantie; toen we terugkwamen van het strand, zaten de drie dames op de veranda van ons vakantiehuis te wachten. Of ze mochten blijven slapen.
We praten over Daniël, hoe hij vooruit gegaan is. ‘Toen ik bij jullie kwam at hij alles nog gepureerd’, herinnert Liesbeth zich. ‘Hij kon toen echt nog niets zeggen.’

Als we de serieuze onderwerpen hebben gehad, gaan we over op belangrijkere zaken. Waar ze kunnen shoppen, of er ook een Victoria Secret en een Pink is. Ze hebben elk nog 10 pound ruimte in de rugzak en die moet gevuld.
'Is er misschien ook ergens een kapper? M’n haar is nu toch echt te lang’, verzucht Nienke.
‘Ik zou naar de grote mall in de stad gaan,’ zeg ik, ‘daar zit ook een Cheesecake Factory.’
‘Echt?’, Liesbeth begint al te glimmen bij het vooruitzicht.

Het hele huis vult zich drie dagen met dameszaken; er is even geen ruimte voor voetbal, elektrodozen en vliegtuigen.