Oerwoud

‘Weet je al precies wat je wel wil? Of weet je voornamelijk wat je niet wenst? #datisvasteenmooibegin’ reageert één van mijn volgers als ik om hulp vraag op Twitter.
‘Ik wil vooral iemand die me aan de hand meeneemt door het oerwoud van de Nederlandse regels #vanhetkastjenaardemuurgestuurd’ twitter ik terug. Als antwoord schrijft m’n volger dat dat oerwoud ook nog ‘ns continue verandert en voegt er de hashtag #iedereenwordtimpelstimpel aan toe. Het helpt een beetje te weten dat ik niet de enige ben, maar ik loop zeer gefrustreerd door het huis en weet het even niet meer.

Wat is er aan de hand? Omdat Daniël straks niet naar het speciaal onderwijs gaat, maar naar een reguliere school, is er de mogelijkheid om ‘Leerlinggebonden Financiering’ voor hem aan te vragen, waarmee de school hulp kan inkopen. Dit budget wordt in de praktijk ‘het rugzakje’ genoemd.
Stap één om dat extra geld te krijgen is het aanvragen van een indicatie. Het duurde lang voordat ik begreep, dat dat een andere indicatie is dan de indicatie die je moet aanvragen om in aanmerking te komen voor het Persoonsgebonden Budget (PGB), bij een andere instantie met andere formulieren. Heel efficiënt allemaal.
So far, so good, vorige week is de indicatie toegekend: Daan krijgt vanwege het feit dat hij het syndroom van Down heeft een rugzakje. ‘De school kan het geld nu aanvragen, onder vermelding van het BRIN-nummer’, schreef mijn contactpersoon in de email.

De school, ook nieuw in dit veld en met maar erg weinig mensen in dienst die het Nederlands machtig genoeg zijn om in het oerwoud de bomen nog te zien, schreeuwde om hulp. ‘Ik ga op zoek’, beloofde ik. Zo moeilijk leek het me niet, immers vele scholen gingen ons voor.
Na een uitgebreide emailwisseling met dé onderwijsorganisatie in Breda en twee telefoontjes van mij naar hun met aanvullende vragen, had ik nog geen antwoord op mijn simpele vraag: welk formulier moet de school invullen en welke gegevens zijn daarvoor nodig?

Ten einde raad -en op advies van een volger- plopte ik mijn vraag op Twitter. Binnen no time had ik veel reacties, waaronder iemand die me een link toestuurde. ‘Is dit wat je zoekt?’ schreef ze erbij. Ik opende de link en kreeg een formulier in beeld dat begint met de zin ‘Met dit formulier kunt u leerlingen aanmelden voor wie (…) leerlinggebonden budget beschikbaar is.’

Nu moeten we alleen nog de juiste toegekende nummers op de juiste plek invullen.

Twitter

Met een vriendin die een eigen bedrijf heeft, bediscussieer ik de sociale media. Op een workshop was haar verteld dat Twitter het digitale alternatief voor het buurtcafé was en dat je het medium ook op die manier moest benaderen.

‘Daar ben ik het niet mee eens’, was mijn reactie. ‘Ik vind Facebook de gezellige kroeg, waar iedereen komt buurten en je kan kletsen. Twitter is wat mij betreft je uithangbord en de reclamezuil, niets gezelligs aan. Twitter vind ik vooral heel hard werken.’

Wat mij betreft betekent Twitter het liefst een paar keer per dag, in maximaal 140 tekens, laten zien hoe leuk, slim, grappig en geïnformeerd je bent. In de enorme brij van berichten, moet jouw boodschap opvallen. Een retweet of een reactie vind ik een succes en motiveert me om me opnieuw te buigen over 140 tekens.

Ik snap hoe ik een link zo verklein, dat ze geen ruimte in neemt, ik snap de functie van de hashtags en gebruik ze ook. Toch blijft 140 tekens puzzelen, want je wilt zoveel mogelijk zeggen, maar het moet wel leesbaar blijven.

Na lang beraad heb ik besloten om dat twitteren in het Nederlands te doen onder de naam van m’n bedrijfje Warmerschrijven. Dat geeft me de ruimte om vooral vakinhoudelijke berichten over de integratie van kinderen met een beperking in de rondte te sturen en iedere dag m’n blog op Lotje&co te promoten.

De truc van Twitter is zorgen voor volgers. Langzaam leer ik hoe dat moet en dan opeens komen ze vanzelf. Mensen die ik niet ken, maar die het leuk vinden om mijn berichtjes te lezen sluiten zich aan en ik sluit me bij hun aan.

Iemand twittert een enthousiaste reactie op mijn boek ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’; de retweet is snel gemaakt. Als Lotje&co een bericht van mij overneemt, krijg ik meteen reacties.

Dan kom ik via Twitter in contact met de redactie van www.gezinspiratie.nl een website voor ‘al die momenten dat je behoefte hebt aan een momentje voor jezelf, met leuke artikelen, inspirerende weetjes en een (digitale) vriendinnenschare’.

‘Zou je het leuk vinden om op onze site te komen bloggen?’ vraagt de hoofdredactrice.

Natuurlijk zeg ik ja, trots dat mijn digitale netwerk z’n vruchten begint af te werpen. Met deze stap, beginnen zich in mijn hoofd nieuwe ideeën te vormen, voor nieuwe schrijfprojecten en nieuwe routes om m’n werk te promoten. Enthousiast schrijf ik m’n biografie en stuur hem met een foto naar Gezinspiratie.

Zodra m’n eerste verhaal geplaatst is, laat ik je het weten. Via deze plek en natuurlijk via Twitter: @warmerschrijven.

Recensie

‘De verhalen zijn herkenbaar en op een luchtige leuke manier beschreven’, lees ik over mijn boek. In het eerste gedeelte van de recensie herken ik het algemene verhaal over ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’. Dan blijf ik hangen bij deze zin, waarin de schrijfster van de recensie haar mening geeft. Ze gebruikt precies die woorden die ik graag wil zien in relatie tot mijn boek.

www.Love2bemama.nl is een digitale ontmoetingsplek voor Nederlandse moeders. Artikelen, producten, winacties, blogs én boeken komen er aan bod. Sinds een paar dagen is onder de kop ‘boeken’ een recensie van ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’ te vinden.

Het is een rare gewaarwording om je boek beoordeeld te zien door iemand die je niet kent en jou ook niet kent. Iemand die geen enkel verhaal in de context kan plaatsen en alleen af kan gaan op de woorden die ik op papier heb gezet.

Audrey, de recensent, schrijft verder: ‘Blonde haren onder een cowboyhoed’ geeft een nieuw inzicht van het leven zoals het op een fijne, prettige manier wordt beschreven. Dat je als een gezin met een kind met een verstandelijke beperking, volledig wordt opgenomen in de samenleving.’

Ze gebruikt niet alleen de woorden die ik graag aan mijn boek gerelateerd zie, ze haalt er ook nog de boodschap uit die ik graag wil uitdragen: dat dat kan, dat je als gezin met een zorgintensief kind, ‘gewoon’ meedoet in de samenleving.

Ik ben blijkbaar in mijn opzet geslaagd en huppel de hele dag door het huis. Ik gebruik de recensie om over mijn boek te twitteren en binnen vijf minuten retweet Love2bemama mijn opmerking naar haar meer dan 2700 volgers. Zo werkt het dus, concludeer ik, dit is de kracht van de sociale media. Ik zit hier in m’n uppie achter de laptop in de VS en in Nederland lezen vele mensen die ik niet ken, over mijn boek.

Ook andere digitale ontmoetingsplekken, vertellen over ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’. Bijvoorbeeld www.Moederfront.nl. Daar kan je tot 31 oktober meedoen aan een prijsvraag en een gesigneerd exemplaar van mijn boek winnen. Inderdaad, daar kan je ook over twitteren.