Knalrood

Anderhalve week geleden, net terug uit Nederland merkte ik het voor het eerst. Ik wilde 's avonds in bed nog wat lezen, maar dat ging niet. De letters waren wazig en dansten op en neer. Ik weet het aan de vermoeidheid van de reis en ging slapen.

Maar de volgende dag had ik na twee uur ingespannen schrijven op de laptop zere ogen. Dapper typte ik door, totdat ik pijn in mijn hoofd kreeg. Ik zette de computer uit en besloot buiten in het zonnetje, lekker ontspannend de buitenland editie van de NRC te lezen. Maar dat ging niet. Ook als ik de krant een eind van me afhield, kon ik de woorden niet rustig lezen.

Ik probeerde het te gooien op de afgelopen drukke weken, niet alleen door mijn boek, maar ook door het gedoe op school rondom Daniël z’n plek. Maar uiteindelijk had uitstellen natuurlijk geen zin meer en ik maakte een afspraak met de opticien.

Daar zat ik dan vanmorgen, op de stoel waar normaal gesproken Daniël in zit. Met m’n kin in het juiste houdertje, zodat de ogendokter allerlei metingen kon verrichten. Vervolgens mocht ik, net als Daniël altijd moet, met eerst m’n rechter- en toen mijn linkeroog bedekt, letters lezen die op muur veraf schenen. De dokter knikte, mompelde en verving lenzen voor mijn ogen.

Het ging allemaal prima totdat de dokter me vroeg de letters te lezen op een vel dichtbij.

‘Ik heb geen idee wat hier staat’, zei ik naar waarheid.

‘En nu?’ vroeg de opticien, terwijl hij een andere lens voor hield.

‘Ja, dit is veel beter!’

‘U heeft + 0.75 aan beide ogen’, concludeerde hij. ‘Jammergenoeg is dat alleen nog maar het begin, vanaf nu gaan uw ogen achteruit’, liet hij er opgewekt op volgen.

Met de resultaten in mijn hand liep ik de onderzoekspraktijk uit en de brillenwinkel in. Ik schrok me rot toen ik met het eerste montuur op in de spiegel keek. Ik keek tegen de strengste juf op een ouderwetse meisjesschool aan.

‘U heeft nog nooit een bril gehad’, stelde de verkoopster vast. ‘Dan heb ik een veel lichter montuur voor u, om te wennen.’ Ze pakte een bronzig klein brilletje en toen ik daardoor in de spiegel keek, zag het er iets acceptabeler uit.

De bril woog zwaar in mijn tas, toen ik had afgerekend en weer buiten stond. Ik had het gevoel alsof iedereen het aan me kon zien: hier loopt iemand die definitief de stap naar het ouder worden heeft gezet. Als tegenwicht heb ik toen -ook voor het eerst in mijn leven- een skinny jeans gekocht. Knalrood, in maat zes!

Hoe kan het?

Ik hang net één jas te veel aan de kapstok -deze Nederlandse zomer vraagt om veel jassen- en de hele plank komt met haken en al uit de muur zetten. Gelukkig is er een opa met twee rechterhanden beschikbaar die in het schuurtje een boor vindt. Met extra grote pluggen zet hij de kapstok weer vast.

De prullenbak gaat kapot en ik laat de wijnkoeler uit mijn handen vallen. Daniël laat vervolgens een bordje glippen, ik nog een kopje en Simeon twee toetjesschaaltjes. Alles spat in kleine stukjes uiteen op de harde stenen vloer. Het kleine emmertje, heel handig om het motorbootje leeg te hozen na de zoveelste regenbui, verdwijnt naar de bodem van de sloot.

Dan op vrijdagochtend sluit ik mezelf buiten. Gelukkig heb ik de autosleutel én mijn telefoon in mijn hand. De deur valt in het slot en als ik door het raam kijk, zie ik de huissleutel aan het haakje hangen. Er is een handige vader-van-een-meisje-dat-bij-m’n-zus-werkt voor nodig om de deur op niet al te legale wijze weer open te krijgen.

Met schoonzus en twee nichtjes gaan we wandelen in het bos. De valk ligt zielig ongebruikt in het haventje; het waait veel te hard om te gaan varen. Als we terugkomen zitten alle kinderen onder de teken. Best leuk, dat struinen door het struikgewas, maar niet zonder gevaar. Pas als de kinderen in bad geweest zijn en we haren uitgekamd hebben, durven we te besluiten dat alle kleine zwarte beestjes weg zijn.

Ondertussen ben ik Daniël z’n nieuwe oranje zeil/regenjas verloren in het bos. Geen idee waar en hoe, maar hij zit niet in de tas, ligt niet in de auto en hangt niet aan de kapstok. Als schoonzus weer naar huis is rij ik terug naar de ingang van het bos, maar niemand heeft de jas gevonden en ‘m bij het infobord opgehangen.

Ik ga bij zus aan de keukentafel wat internetzaken regelen die te groot zijn voor de beperkte prepaid-verbinding. De mobiele telefoon, bijna leeg, ligt naast de laptop. Als we weer gaan, stop ik alles in de computertas.

Volgens mijn zus heb ik nog hardop gezegd dat m’n telefoon ook in de tas zat, maar weer thuis zit hij daar niet in. Net zoals dat hij niet op de keukentafel ligt of in mijn broekzak zit, of nog op de rand van de kade ligt waar het motorbootje aangemeerd lag.

Gelukkig heb ik nog een prepaid SIM-kaart liggen, die ik in een oude telefoon stop. De kaart is van T-Mobile en na veel gedoe lukt het om ‘m op te waarderen. Ik slaak een zucht van opluchting: ik ben in ieder geval weer bereikbaar.

Ik eet bij m’n zus en met drie kleine jongetjes op de achterbank -neefje komt logeren en Julian is bij opa en oma- rij ik naar het vakantiehuisje. Als ze in bed liggen en ik wat smsjes in de rondte wil sturen met mijn nieuwe Nederlandse nummer, blijkt dat ik geen ontvangst heb in het huisje. Ik moet helemaal buiten naar de weg lopen om een streepje op het scherm te toveren…

Ik weet het even niet meer en trek zielig en alleen een fles rosé open.

VooraankondIging

Ik voeg Amsterdam toe aan de app met de weersvoorspellingen. ‘Zaterdag regen’, vertelt m’n iPhone, het wordt maar 17 graden. Ik huiver, bedenk me dat ik geen lange broeken meer heb waar ik zonder riem in pas, ze zijn allemaal te groot. Dat wordt hijsen komend weekend of toch maar een van mijn nieuwe korte broeken aan en dan fijn bibberen.

Morgen vlieg ik voor een lang weekend jullie kant op. Ik ga een weekend wijn drinken en bijpraten met mijn vriendinnen en op zondag de dikke buik van jongste zus bewonderen. Maandag vlieg ik weer terug en heb ik in het vliegtuig ruim de tijd om de laatste correcties aan te brengen in het manuscript dat ik volgende week moet inleveren.

Natuurlijk komt het niet uit. Een lang weekend weg net een paar weken voor de verhuizing met een huis dat te koop staat, is geen goed idee. De jongens moeten nog één week naar school. Ze zijn moe, willen graag tegen me aan hangen en voorgelezen worden.

Toch kijk ik al weken uit naar een paar dagen geen huis opruimen, even niet nadenken over wat er allemaal nog moet gebeuren, maar lekker onderuit hangen en kletsen met dames die ik al zo lang ken, dat ik nergens moeite voor hoef te doen.

Ik kijk ook al weken uit naar een paar uur ongestoord in het vliegtuig zitten. Ik kan een boek lezen, een film kijken, en inderdaad aan mijn boek werken.

Dat boek dat begon als een spannend idee, wordt zo langzamerhand heel echt. Het heeft een titel, een flaptekst, een voorkant en een vooraankondiging. Nieuwsgierig geworden? Neem dan hier een kijkje.

Terwijl je doorklikt, ga ik m’n tas inpakken. Een spijkerbroek, sokken, dichte schoenen en toch maar die regenjas. Tot dinsdag!

Stralend jong

De jongens hebben het in de auto voor het zeggen en dus luisteren we onderweg naar Dirk Scheele, Sesamstraat of de Banjoman (ja, nog steeds). Maar zodra ze uit de auto stappen of in slaap vallen, gaat de radio aan en genieten we van alle lokale roddels en het geklets in het Texaans op KRBE, zeg maar de radio 538 van Houston.

Ook KRBE kan niet zonder reclame-inkomsten, we horen met grote regelmaat advertenties aan. Er is er één die minimaal elk uur terug komt en zich alleen daarom al in mijn hoofd heeft vastgezet.

‘Tired of the daily chore of saving? Call 866-GET-SONA.’ Met dit simpele zinnetje laat Sona Medspa weten dat ze actief zijn in de cosmetische markt. Ze maken reclame voor laser hair removal, laser skin resurfacing en meer van dat soort ingrepen die ervoor moeten zorgen dat je er jong en stralend uit ziet. Sona Medspa geeft Amerikaanse vrouwen antwoord op de vraag: hoe kan ik er op een gemakkelijke, pijnloze manier jong, strak en sexy uit zien? Het is dus niet verbazingwekkend dat het bedrijf floreert en verschillende locaties heeft in de stad.

Nu ik al bijna twee jaar dagelijks naar de reclameboodschap van Sona luister, merk ik dat de marketing z’n werk doet. Misschien is het toch ook wel wat voor mij, hoor ik mezelf denken. Voor de spiegel inspecteer ik mijn gezicht op vlekjes, haar en rimpels, terwijl het Sona-melodietje door mijn hoofd klinkt. Aarzelend zoek ik de website op en lees getuigenissen. Zal ik?

Gisteren in de auto, op weg naar het postkantoor, keek ik opeens op. Aangemoedigd door het zomerseizoen dat voor de deur staat, had ‘t bedrijf een nieuwe reclame in elkaar gezet. Een vrouwenstem onthulde: ‘tot voor kort voelde mijn man zich niet zeker genoeg om op het strand z’n shirt uit te trekken. Maar nu heeft hij laser hair removal van Sona Medspa ontdekt en is zijn zelfvertrouwen helemaal terug.’

Het was dat ik voor het rode stoplicht stond, anders had ik van schrik op m’n rem getrapt. Een man die op het strand z’n shirt aan houdt omdat hij borsthaar heeft? Ik kreeg er jeuk van, zag zo'n man al met openhangende badjas rondlopen in de beautysalon.

Opgelucht gaf ik gas toen het licht op groen sprong, ik was in één klap genezen van Sona Medspa.

Maat 38

Met m’n handen in m’n zij sta ik in onze enorme inloop kledingkast. Wat zal ik vandaag weer ‘ns aantrekken? De driekwart spijkerbroek die ik ooit in Rockanje in een boetiekje vond met die aardige verkoopster, is echt versleten. De t-shirts die ik nog niet eens zo heel erg lang geleden heb gekocht vertonen slijtgaatjes omdat ik tegenwoordig een riem -met grote stoere gesp- om mijn korte broeken draag. Het is eigenlijk hoog tijd voor een bezoekje aan de kledingwinkels in de mall.

Sinds januari werk ik me drie ochtenden per week in het zweet op het roei-apparaat dat al maanden in onze slaapkamer staat en me steeds verwijtender ging aankijken. Sinds januari laat ik ook al het ijs, snoep en chocola staan en schep ik ‘s avonds maar één keer mijn bord vol.

Sinds januari durf ik iedere week op de weegschaal te staan en langzaamaan zakt het aantal pounds dat in het venstertje te zien is. Nu ik over de eerste schrik heen ben, in pounds weeg je opeens wel erg veel, heb ik veel plezier van mijn Amerikaanse weegschaal. Iedere week een halve pound klinkt beter dan iedere week twee ons.

Dus sta ik in onze kledingkast en haal een oude witte broek van het haakje. Zou ik ‘m weer passen? Aangemoedigd omdat ik de rits met gemak dicht krijg, durf ik het aan en ga naar de mall.

Bij de Ann Taylor, mijn favoriete winkel, neem ik gewoontegetrouw een broek in maat tien mee naar de paskamer. Ik trek ‘m aan aan draai naar de passpiegel. Ik hijs de broek omhoog, die als ik ‘m loslaat, weer halverwege m’n heupen zakt. Te groot.

Maat acht is de Amerikaanse equivalent van maat 38. Nu zullen de Amerikaanse maten vast wat ruimer zijn dan de Europese, maar toch. Het is wel erg lang geleden dat ik een broek in maat 38 in de kast had hangen.

Sprookje

‘Volg jij hét huwelijk ook?’ Ik zit met twee moeders aan de rand van het zwembad terwijl onze jongens zwemles hebben en een van de twee haalt het Duitse Bild uit haar tas. Haar Duitse schoonouders wonen om de hoek en ondanks dat ze zelf een rasechte Amerikaanse is, spreekt ze vloeiend Duits.

Ik ontken eerst, maar moet al bladerend in het roddelblad toegeven dat ik het eigenlijk wel geïnteresseerd ben. ‘Ik heb vorige week de documentaire gezien over hoe ze elkaar ontmoet hebben en eigenlijk was het best leuk’ beken ik eerlijk. ‘We hadden ons eigen sprookjeshuwelijk in 2002’, kan ik niet nalaten te vertellen.

Het gaat uiteraard om het huwelijk tussen Kate en William aanstaande vrijdag. Bij gebrek aan een eigen koningshuis, hebben de Amerikanen zich het Britse koningshuis toegeëigend. De roddelbladen hier staan al weken vol over het koninklijk paar, op de vele tv-zenders is niet veel anders te zien. Net als in de UK, wordt elk detail uitgesponnen en uitgekauwd.

Het Bild komt met foto’s van andere Koninklijke koppels. Met de twee zwemmoeders bewonder ik trouwjurken en wijs op de foto van Maxima en Alexander. ‘Dat was op 02-02-02’, merkt de half Duitse moeder op. Ik vertel over die dag en het mooie weer dat het echt bijzonder maakte.

De Amerikaanse aandacht voor andermans koningshuizen, voedt mijn gedachte dat we als ‘het volk’ een sprookje nodig hebben. Een sprookje met echte mensen erin, om bij te zwijmelen, over te roddelen, van te genieten van ze fouten maken, en mee te leven als er iets ergs gebeurt. Ik zie een in en in treurige Beatrix voor me in de kerk van Delft bij de begrafenis van prins Claus, maar jullie denken wellicht eerder aan ‘Apeldoorn’. En wie herinnert zich niet de tranen van Maxima bij het aanhoren van het lied ‘Adios Nonino' op de bandoneon?

De documentaire die SBS6 vanavond uitzendt, ‘Prins William & Kate: van romance tot koninklijk huwelijk’ heb ik inderdaad vorige week gezien en is zeker de moeite waard. SBS6 gooit er vanavond ook de film tegenaan die over het leven van de geliefden is gemaakt en volgens Lisette goed voor een heerlijk avondje tv-hangen. Kijken dus!

Telefoontje

Oké, ik heb koffie, met een Grahamcracker erbij.

Ik heb de was in de machine gedaan;

ik heb de ontbijtboel opgeruimd;

ik heb email gestuurd naar een vriendin in Virginia om onze verhuisdatum door te geven;

ik heb de stand van zaken opgemaakt in mijn zoektocht naar een au pair voor het volgende schooljaar;

ik heb Harro gebeld om te zeggen dat hij zijn agenda vergeten is en z’n pennenbakje;

ik heb de klassenmoeder van Daniël geantwoord dat ik morgen kom helpen bij het paasfeestje in de klas;

ik heb de factuur aan de Visgroothandel verzonden, de teksten voor de website zijn klaar;

ik heb de email met complimenten over de laatste nieuwsbrief van de Downgroep doorgestuurd naar Elizabeth, die mijn Engels geschrijf corrigeert;

ik heb de uitnodiging om via LinkedIn vrienden te worden met m’n allereerste baas geaccepteerd;

ik heb het huis maar weer ‘ns opgeruimd;

ik heb de dagelijkse column van Renske in de NRC-next gelezen, ze is in Ethiopië toeristen aan het bekoekeloeren;

ik heb op een rij gezet wat er in mijn eigen nieuwsbrief moet komen;

ik heb opgeschreven dat ik nog fruit moet kopen voor Simeon z’n paasfeestje morgen;

ik heb een stukje geschreven voor Lotje&co over de bijeenkomst van gisteravond en het verhaal van de longarts dat ik niet kon volgen;

ik heb de was uit de wasmachine in de droger gedaan;

ik heb gekeken naar de prijzen van vluchten eind mei om naar het jaarlijkse vriendinnenweekend in Nederland te gaan;

ik heb de Sudoko in de krant afgemaakt;

ik heb mijn emails netjes geordend in de juiste vakjes;

ik heb...

Ik kan echt helemaal niets meer bedenken dan dat ene moeizame, rottige, ingewikkelde, maar noodzakelijke telefoontje te plegen dat al de hele dag in mijn hoofd zit.

Tas

Ik haal mijn jurkje, gekocht in Sneek, van de hanger en trek ‘m aan. De schoenen die er bij passen, komen ook uit deze stad, gekocht tijdens een winkelmiddag met m’n zus afgelopen zomer. Zelfs het vestje, nodig omdat het Houstons koud is, heb ik tijdens die middag gekocht. M’n Amerikaanse oorbellen en ketting passen er wonderwel bij.
Nadat ik in mijn make up tasje heb gegraaid, zie ik Christmas party bestendig uit.
Harro roept dat het tijd is om te gaan. Ik werp nog één tevreden blik op de spiegel, doe nog wat extra parfum op en wil mijn tas-voor-als-ik-zonder-kinderen-op-stap-ben pakken, maar grijp mis.

Met lege handen denk ik terug aan afgelopen zomer. Op een mooie Nederlandse zomerdag werd de zus van het winkelen 40 en gaf een feestje. Een feestje waar we allebei naar uit hadden gekeken en waar het verlof omheen was gepland, want zo’n gebeurtenis wilde ik natuurlijk niet missen.
Na lang zoeken, had ik samen met onze moeder een zilvergrijs, strakmodern tafellaken gevonden, met servetten, dat de kritische smaak van de jarige zus zeker zou doorstaan. Ik had mijn neefje en nichtje meegenomen naar een atelier om een persoonlijk schilderij voor hun mama te maken. Maar het voelde nog niet goed, ik wilde graag ook nog een persoonlijk kado geven.
Toen ik het tafellaken moest afrekenen en mijn portomonnee uit mijn tas (de tas voor zonder kinderen) haalde, kreeg ik een geweldig idee. Zus liep al weken te tetteren dat ze mijn tas zo mooi vond, ze zou ‘m krijgen ook.

En dus is mijn mooie tas voor feestjes nog in Woudsend en liep ik gisterenavond op het eerste kerstfeestje van dit holiday season met mijn grote tas rond waar met gemak twee sets schone kleren, drie pakjes drinken en een blik met koekjes in passen.