Sophisticated

Jammergenoeg kon middelzus -die van het restaurant in Woudsend- niet bij de presentatie van mijn boek ‘Blonde haren onder een Cowboyhoed’ zijn. Het was een geval van ‘werk gaat voor het meisje’ en dat begreep ik prima: zo gaat dat met een eigen bedrijf.

Maar goed, dat nam niet weg dat ze het zelf ook spijtig vond. Om hier uiting aan te geven, schreef ze een blog dat precies een uur op deze site te zien is geweest. Lang genoeg voor mijn IT-zwager om ‘m zo te printen dat ie in het lijstje paste, dat al klaar lag. Dus een verhaal van mijn zus, met ‘n Tall American please erboven en een overzicht van mijn blogs ernaast.

De essentie van haar betoog was -ik heb het lijstje opgehangen in mijn kantoortje hier- dat we steeds meer naar elkaar toe groeien, dat we elkaar op steeds meer gebieden vinden. ‘..we doen allebei ons best om er steeds meer ‘sophisticated’ uit te zien en doen daarvoor alle boetiekjes in Sneek aan’, schreef ze bijvoorbeeld. Als ik het lees, zie ik ons weer door Sneek lopen, allebei onze handen vol met tassen.

‘Doe jij morgen dat vest aan?’ vroeg ze op de weg terug in de auto. ‘Dan doe ik ‘m overmorgen aan.’ Want natuurlijk hadden we dezelfde kleren gekocht.

Gisteren liep ik door Tyson’s corner, het winkelparadijs bij ons om de hoek. Ik was op zoek naar truien en zwarte laarzen. Automatisch liep ik m’n standaardwinkels in, Ann Taylor en New York Company en liet m’n handen door de rekken gaan. Nee, dat was niets, die trui ook niet en dat vest was stom. Een beetje lamlendig liep ik door de winkels.

Opeens hoorde ik de stem van middelzus in mijn hoofd: ‘We doen ons best om er steeds meer ‘sophisticated’ uit te zien’ en ik begreep wat er mis was. Die standaardwinkels bezocht ik in Houston omdat er niets anders was én omdat zij kleren verkopen die er in maat 10 of 12 ook nog redelijk uit zien. Maar nu aan de meer bruisende oostkust én met m’n maat 6 was het tijd om andere winkels op te zoeken. Ik liep de Mango binnen en vond een mooie trui die precies bij m’n nieuwe silhouet paste.

M’n Britse vriendinnen hier, -allemaal maatje slank- waren altijd al lovend geweest over Anthropology, een wat alternatieve winkel met veel jurkjes waar ik altijd moedeloos weer uit liep.

Ik reed er gisteren toch naar toe en voelde me heel sophisticated toen ik twee echte damestruien paste. De ene valt strak over m’n billen en de ander heeft een A (!) lijn. ‘U bent lang, dan staat zo’n A-trui fantastisch’, maakte de verkoopster een compliment.

Ja, middelzus en ik vinden elkaar, in kleding, in de kinderen, in wat we belangrijk vinden. En in het schrijven? Terwijl ik de truien afreken, neem ik me voor om ons zussenblog nieuw leven in te blazen.

Babybedje

‘We gaan morgen met je jongste zus naar de IKEA, babykamers kijken.’ Ik heb m’n vader aan de telefoon en hij doet de mededeling met een zucht. ‘Weet je Sil, ze kan echt nergens anders over praten.’ Ik moet lachen, maar zeg niets. Ik weet nog precies hoe ik zelf was toen ik zwanger was.
Omdat ze toch in de auto zit, op weg van werk naar huis, belt jongste zus een half uurtje later toevallig zelf. ‘Ik zag je op MSN, maar had geen kans om te reageren, dus bel ik je nu maar even.’
We kletsen eerst wat heen en weer. ‘Ga je morgen echt naar de IKEA?’ vraag ik dan.
‘Je hebt papa gesproken’, constateert jongste zus. ‘Ja we gaan, maar dat is meer omdat oma in spé het zo leuk vindt om daar rond te kijken.’
‘De babykamers zijn daar wel basic hoor’, waarschuw ik.
Ze vertelt over haar eerste ervaring in de Prenatal, hoe de hele sfeer, de spullen die te koop zijn en de bijbehorende prijzen haar hadden aangegrepen. ‘Ik ben geloof ik nog niet toe aan de Prenatal, ik ben hard de winkel uitgerend. Wat een industrie.’
Ja, geef ik meteen toe: babies zijn een industrie. Al pratend raak ik er weer helemaal in. Een badje, een bed, maxi-cosi, kinderwagen, box, ik was vergeten hoeveel spullen zo’n baby nodig heeft. ‘En je gebruikt alles maar een paar maanden, heb je geen vriendinnen waar je kunt lenen?’ Ik breng het wat voorzichtig.
En inderdaad, mijn zwager had gereageerd zoals alle aanstaande vaders reageren: ‘ons kind is geen tweedehands kind, we gaan voor nieuwe spullen!’ Gelukkig gaan ze aanstaande vrijdag samen naar de negen maandenbeurs, kunnen ze verder wennen aan het idee dat er een babietje gaat komen.

Dan kijken we vooruit en bespreken de zomervakantie. Jongste zus is eind juli uitgerekend en eigenlijk betekent dat, dat vastligt wanneer wij naar Nederland gaan: ik wil haar nog met een dikke buik zien én m’n neefje of nichtje in mijn armen houden.
Als ze heeft opgehangen -ze was thuis en ging koken, typ ik in de googlebalk op de laptop ‘vakantiespreiding’ en sla de kalender op mijn bureau door naar juli: ons bezoek aan Nederland wordt weer een hele puzzel.
Terwijl ik opzoek welke steden er nu precies onder Noord en Midden vallen, denk ik aan het babybedje dat hier ongebruikt in de garage staat. Ik zou willen dat ik het in de koffer kon stoppen voor jongste zus.

Jongste zus

Vroeger, toen we nog jong, vrij en studerende waren, namen middelzus en ik onze jongste zus ieder jaar mee op zussendag. Toen ze nog echt klein was, gingen we met de trein naar het tropisch zwembad in Rotterdam. De grootste attractie was de enorme zak snoep waar ze ongelimiteerd in mocht graaien.
Toen ze wat ouder werd, namen we haar mee naar Amsterdam, naar het Madam Tussaud Museum en de Dam. Ik herinner me de keer dat we gingen winkelen en ze ons wijs maakte dat ze die dure spijkerbroek best mocht hebben van onze paps; of we het bedrag wilde voorschieten. Woedend was hij, waar we ons mee bemoeiden.

Eenmaal groot en zelf studerende, nam jongste zus ons mee naar een concert van Robin Williams. Wij waren ondertussen niet meer jong en vrij, de uitnodiging voor een avondje uit zonder kinderen namen we gretig aan.
Daar in de Arena, vertrouwde middelzus me toe: ‘ik denk dat ik weer zwanger ben.’ Mijn buik was toen al aardig aan het opzetten en gezamenlijk namen we cola en lieten het bier over aan de jongste die ons vast enorm suf vond.

Jongste zus ging werken, maakte carrière en er ontstonden gemoedelijke, maar zeer strak omlijnde plagerijen. Ze plaagden mij met mijn huisvrouwenbestaan, middelzus werkte te hard en aan jongste zus bleven we vragen wanneer ze nou ‘ns zwanger werd.
We startten met z’n drieën een blog en ook daar was de opstelling in het veld helder. Jongste zus verhaalde over haar dertigersblues en wij over de dozen met babykleertjes die stonden te verstoffen.

Maar opeens is het allemaal voorbij. We kunnen haar niet meer blij maken met onbeperkt snoep eten of een verboden spijkerbroek, we kunnen haar niet meer plagen, ze is niet meer ons zusje, ze is sinds twaalf weken één van ons. Jongste zus is zwanger en ik kan er maar moeilijk aan wennen.

Kalender

Ik weet nog dat ze een klein meisje was en bij mij kwam logeren in mijn studentenhuis. We gingen naar de dierentuin en pannenkoeken eten met mijn huisgenoten. Maar kleine meisjes worden groot en nu is jongste zus een aanstormend marketingtalent: ambitieus, gedreven en in het bezit van het juiste netwerk. En altijd in voor een leuk kado.

Omdat ze een decemberkind is, net niet gelijk jarig met de Sint, geef ik haar al een paar jaar zo’n fancy scheurkalender voor op je bureau: een vierkant blokje waar je elke dag een pagina af kan scheuren. Met elke dag een nieuwe tip voor de geëmancipeerde vrouw of hoe je je kantoorleven opvrolijkt. In het Engels natuurlijk. Dat staat lekker stoer op haar bureau van het Amerikaanse bedrijf waar ze werkt.
Ik zou zo’n blokje zelf ook graag gehad hebben toen ik nog een echte baan had: een prikkelend begin van de dag. Een passende kalender dus voor mijn carrièrezus.

Maar nu was ik jarig en stuurde ze mij een kadootje. Het kwam gisteren met de post. ‘Ik hoop dat je ‘m nog niet hebt,’ schreef ze op het kaartje. Een boek dacht ik, of een lekker Nederlands tijdschrift, altijd welkom.
Maar nee, niets van dat al. Uit het pakje kwam een familyplanner: een weekagenda voor 2011, met voor elk gezinslid een vakje per dag. Compleet met een stickervel: tandarts, verjaardag, naar de kapper, niet vergeten!...Ik dacht dat ze dit soort kalenders alleen hier in de VS verkochten voor de hypermama’s die niet kunnen stoppen met plannen.
En dat is dan een passende kalender voor mij?