Posts tonen met het label New Orleans. Alle posts tonen
Posts tonen met het label New Orleans. Alle posts tonen

donderdag 23 februari 2012

Achtbaan

Plotseling zitten we in een achtbaan, en zijn we de controle helemaal kwijt. Ik heb de neiging om mijn handen voor mijn ogen te doen en hard te schreeuwen, maar dat gaat niet helpen deze keer.
In een poging de controle terug te winnen, proberen we kort door de bocht antwoorden te geven op grote vragen: naar welke school sturen we de kinderen? Hoe organiseren we het onderwijs voor Daniël? Waar gaan we wonen? En bovenaan de lijst: Wanneer zullen we vertrekken; nu of aan het einde van het schooljaar?
We vliegen die te korte bochten bijna uit en hebben een heel weekend in New Orléans nodig om een beetje bij onze positieven te komen. We gaan weer verhuizen en dit keer staat Schiphol op ons ticket.

Harro gaat officieel op één april beginnen in Rotterdam en we zouden met z’n allen voor Pasen de oversteek kunnen maken. Maar dan heeft Julian twee keer in één jaar een breuk in z’n onderwijs en met de middelbare school in het vooruitzicht is dat niet goed. Bovendien leert enig voorwerk ons dat we niet binnen een paar weken goed onderwijs voor Daan kunnen organiseren in het land waar aan alle kanten bezuinigd wordt op juist onderwijs voor hem.
Tussen de cocktails en de jazz-muziek door beslissen we, dat we niet meteen op stel en sprong de dozen weer gaan inpakken. Ook al betekent dit dat we -net als vorig jaar- een aantal maanden apart zullen wonen. Ik weet nog goed dat we vorig jaar juli zeiden: ‘dit doen we nooit meer!’

Op zaterdagmiddag regent het pijpenstelen in de stad van Mardi Gras. We vinden het niet eens echt erg. Het dwingt ons om tegenover elkaar te zitten, met ieder een glas wijn bij de hand en de iPad tussen ons in. Harro tikt in: ‘www.funda.nl’ en samen bekijken we Nederlandse huizen.
Als we de filter zetten op 5+ kamers, vallen er veel huizen af. Als we vervolgens zelf selecteren op ‘zo’n grote tuin dat er met gemak een trampoline in past’ blijven er nog minder huizen over. En eigenlijk willen we ook hoge plafonds, twee badkamers (minimaal), in een woonwijk met de bakker en een speelpleintje op loopafstand, een aparte werkkamer, een bijkeuken en een geheel ingerichte woonkeuken.
‘Eigenlijk zoeken we een Amerikaans huis in een Nederlandse wijk’, concludeer ik. ‘Dat lijkt me een mooie zoekopdracht voor een makelaar!’

Heel langzaam mindert de achtbaan vaart. We hoeven niet morgen in te pakken, we weten waar we zouden willen wonen. De volgende stap is de zoektocht naar de juiste school of scholen. ‘Ik wil wel naar dezelfde school als Daniël!’ stelt Julian, om er snel achteraan te plakken: ‘maar eigenlijk wil ik helemaal niet weg, dus jullie mogen er niet over praten.’
Vanwege de carnavalsvakantie stokt het emailverkeer met Nederlandse scholen: we krijgen even ruimte om adem te halen en een antwoord te vinden op Julian z’n andere eis toen we hem vertelden dat Nederland ons nieuwe thuisland wordt: ‘Oké, maar ik wil wel nog naar Orlando, naar de Universal studios, naar Hogwarts. Wanneer gaan we dat doen?’

woensdag 22 februari 2012

Een weekend geen moeder zijn

Met een dubbel gevoel pak ik op donderdagavond mijn koffer in. Ik zoek schoenen met hakken, twee jurkjes -voor elke avond één-, panties, een nette broek, een nette blouse en jasjes bij elkaar. Twijfelend sta ik met m’n eeuwige spijkerbroek in mijn handen en laat ik m’n blik over mijn zwarte, warme maar logge laarzen glijden. Nee, besluit ik dapper, ik neem ze allebei niet mee, ze laten me teveel moeder zijn. En dat ben ik het komende weekend even niet. Lees verder op Gezinspiratie

dinsdag 21 februari 2012

Eenentwintig

We lopen door de straten van het French Quarter in New Orleans. Het is zaterdagavond en druk, veel drukker dan gisteren. Blijkbaar gaan op vrijdag alleen mensen uit die voor Mardi Gras naar New Orléans zijn gekomen of mensen zoals wij, die voor de stad komen en zich verbazen over alle uitdossingen in het paars, goud en groen.
Maar nu is het zaterdagavond en er vormen zich lange rijen voor de ingangen van de vele kroegen die er te vinden zijn; de lokale jeugd gaat ook uit.

Vrijdagavond dronken we cocktails, terwijl we naar een jazzbandje luisterden en kletsten met een Nederlandse dame, die op stap was met haar Amerikaanse verloofde en zo opzichtig geen alcohol dronk, dat ik niet verbaasd was toen haar zwangerschap aankondigde.
We namen afscheid en slenterden naar het volgende jazz-café, waar we aan de praat raakten met een vader die uit was met zijn twee volwassen zoons. Ze zouden de volgende dag meedoen aan de grote optocht door de stad en keken daar zeer naar uit. We dronken bier en klonken op ‘happy Mardi Gras’.

Nu staan we een beetje verloren op straat. ‘Ik heb geen zin om in de rij te gaan staan’, Harro bekijkt de Amerikaanse jeugd die rustig staat te wachten. ‘Waarom mogen ze niet gewoon naar binnen?’
‘Omdat iedereen gecontroleerd wordt of je wel 21 bent. Kijk maar ze moeten allemaal een ID laten zien’, ik wijs op de breedgeschouderde mannen bij de ingang van het café, die met een zaklamp pasjes controleren alsof ze de douane zijn.
De Amerikaanse wet verbiedt alcohol voor mensen onder de 21. Niet alleen de jeugdige drinker is strafbaar, ook diegene die de drank aanbiedt. Er is kroegen dus alles aan gelegen om geen alcohol te verkopen aan mensen onder de 21.

We lopen door, tot we een gelegenheid vinden zonder rij. We stappen zo naar binnen, onze rijbewijzen mogen in onze zakken blijven. Als we een plekje veroveren aan de bar, stoot ik Harro aan: ‘kijk, er wordt vanavond zelfs door de barkeeper gecontroleerd, dat heb ik gisteren niet gezien.’ Naast ons overhandigt een jongeman z’n identiteitskaart aan het vlotte meisje achter de bar. Hij lacht schaapachtig: volgens mij vindt hij het jammer dat ze nu weet dat ze waarschijnlijk ouder is dan hij. Met een beroepsmatige glimlach geeft ze zijn kaart terug en schuift drie glazen gekleurd vocht zijn kant op.

Harro bestelt een cocktail voor mij en een lokaal bier voor hem zelf. Hij heeft z’n rijbewijs al in z’n hand. Maar, nee hij hoeft niets te laten zien: wij krijgen onze drankjes zo...


donderdag 16 februari 2012

Mardi Gras

Mmm, het beloofd niet heel mooi weer te worden in New Orleans, wat zal ik nu ‘ns voor kleren meenemen? Jurkjes, hakken, en toch maar een vest. In panties heb ik eigenlijk geen zin. De stapel kleren op mijn bed groeit, ik leg er toch ook maar een paar makkelijke schoenen bij, we gaan overdag vast veel lopen.

Een bezoek aan New Orleans stond hoog op ons wensenlijstje toen we nog in Houston woonden. Vanuit ons huis daar, was het zes uur rijden: voor Texaanse begrippen relatief dichtbij. We zijn er niet geweest: voetbalwedstrijden, zwemtrainingen, en Harro’s plotselinge vertrek naar DC stonden in de weg.
Toen Harro begin januari vertelde dat hij deze week een vergadering had in de jazz-stad, was het idee om er een weekend aan vast te plakken snel geboren.

Dus stap ik morgenochtend in het vliegtuig en laat voor Kim een lijst met instructies achter. Het leven van de jongens gaat door: Julian heeft zwemwedstrijden, Simeon een verjaardagsfeestje, er is Nederlandse school. De hulptroepen zijn georganiseerd. Er zullen mensen af en aan rijden om de een te brengen en de ander op te halen.

Pas toen we een hotel wilden boeken en bijna alles vol zat, realiseerden we ons dat het precies dit weekend Mardi Grass is: het is carnaval in de stad! We gaan dus niet zomaar een weekendje op stap samen: we gaan een feestweekend tegemoet!

M’n fancy jurkje, gekocht voor het kerstfeest, hangt al klaar.