Tureluurs

Om kwart voor negen zaterdagochtend, lopen we het makelaarskantoor binnen.

‘Willen jullie nog koffie?’ vraagt de makelaar. We schudden ons hoofd, we hebben al koffie gehad in het hotel.

‘Oké, dan gaan we!’

We stappen bij hem in de auto, nieuwsgierig wat de dag ons gaat brengen en helemaal klaar om elf huizen van binnen te gaan zien.

Al rijdend vertelt de makelaar over de wijken en wij kijken mee op de kaart.

‘Hier heb ik gisteren gefietst’, wijs ik.

‘Ik heb gisteren thee gedronken met de moeders die ik hier toevallig ken en ben met ze meegefietst om kinderen uit school te halen. Ik had een fiets op het station gehuurd’, leg ik uit als de makelaar vragend kijkt.

Het eerste huis staat in de nieuwbouwwijk waar we op papier niet zo van gecharmeerd waren. Maar het valt alles mee: het wijkje ligt helemaal niet achteraf, maar juist heel centraal, het huis groot en comfortabel.

Het tweede huis is onze favoriet. Opgelucht stappen we na de bezichtiging weer in de auto: het is inderdaad een mooi huis, mooie tuin en het bijbehorende tuinhuis biedt heel veel mogelijkheden. Ik zie al logeerfeestjes voor me van Julian met vrienden.

Wel vraag ik me af hoe rustig de wijk is, het voelt hier wel een beetje achteraf. Toch zetten we een uitroepteken achter het adres en gaan door naar de volgende huizen op onze planning.

Eén voor één vallen er huizen af. Te dicht bij een drukke weg, lelijke lichtblauwe tegels in de badkamers en keuken, te klein, teveel een opknapper, te ver weg van de stad. Als we snel een broodje eten is de makelaar optimistisch: ‘het gaat goed, ons lijstje wordt klein!’

Maar in de middag zeggen we steeds vaker: ‘ja dit huis zou kunnen.’ We zien grote huizen die mooi opgeknapt zijn met spannende vides in de slaapkamers, huizen met karakteristieke kenmerken en we rijden ook terug naar het nieuwbouwwijkje, omdat daar meer huizen te koop staan.

Tureluurs van alle keukens, trappen en badkamers, zitten we diep in de middag weer op het kantoor van de makelaar, nu wel met koffie voor onze neus. ‘Is dat ene huis nog steeds jullie favoriet?’ vraagt hij.

We schudden ons hoofd en zuchten diep.

‘Het is het mooiste huis’, verwoord ik onze twijfel, ‘maar niet in de mooiste wijk.’

We weten het even niet meer en laten de huizen voor wat ze zijn. We gaan uiteten met familie en genieten van ons kleine nichtje dat alweer groot wordt.

Gekkenwerk

Geroutineerd klik ik door de Funda-foto’s heen van het zoveelste huis in Breda. Binnen een paar secondes beslis ik of dit huis op mijn bewaarde-huizen-lijst past, of dat het niks is.

Zonder het rationeel te kunnen verwoorden, maak ik een inschatting van de ligging: -drukke weg, kindvriendelijke wijk, uitzicht- en van het interieur: opknapper, volledigheid keuken, vloeren, indeling. Ik lees de beschrijvingen en probeer me niet te veel te ergeren aan het opgeklopte makelaarsjargon.

Na veel overleg lukt het om samen met Harro dertien huizen te selecteren die we aanstaande zaterdag gaan zien.

Al bladerend door Funda, probeer ik me ook een voorstelling te maken van de verkopers. Wat is hun verhaal, waarom verkopen ze hun huis? Ik zie de meest nare scenario’s voor me: echtscheidingen, overlijden, verhuizingen naar vreselijke buitenlandse oorden. Zouden ze weten dat er in luttele secondes over hun huis en dus hun toekomst geoordeeld wordt?

Nog niet zo lang geleden waren wij zelf de verkopers en leerden we snel dat het ‘aantal digitale bezoekers per week’ een nietszeggend getal was. In het begin waren we blij met iedere bezichtiging, maar in de loop van de maanden, begrepen we dat zelfs een bezichtiging maar een beperkte waarde heeft.

En zo is het ook, nu we aan de andere kant van de tafel zitten. Een aantal van de huizen die we zaterdag gaan zien staan erop omdat de makelaar ‘onze reactie wil weten’, zodat hij beter gaat begrijpen wat we eigenlijk zoeken. Een aantal andere huizen gaan we bezoeken omdat we ‘de wijk beter willen leren kennen’.

Er zit geen huis tussen waar we op basis van de Funda-info zo enthousiast over zijn, dat we het zullen bekijken met de gedachte aan kopen.

Bovendien gaan we teveel huizen kijken in een te korte tijd: ik hoop dat het ons niet gaat duizelen.

Ja, je hebt goed tussen de regels doorgelezen: er staat echt ‘we’. Harro is al in Nederland om over z’n nieuwe baan te leren en ik vlieg donderdag heen en zondag weer terug. Gekkenwerk? Ja natuurlijk. Maar twee keer binnen het jaar zo’n grote verhuizing organiseren, is ook gekkenwerk.