Posts tonen met het label tv. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tv. Alle posts tonen

maandag 2 mei 2011

Ad hoc tv

Gisteravond heb ik gezellig samen met Julian naar de CNN-samenvatting van Het Huwelijk gekeken. Harro zat alweer in het vliegtuig, naar Chicago dit keer. Voor de zoveelste keer zag ik de mooie jurk, het wel erg rode kostuum van de prins en de kerkdienst die geen tranen los maakte. ‘Ik ga nooit trouwen, dat is wel heel embarrassing’, reageerde Julian, die al z’n hele leven bezig is om de spotlights te vermijden.
Net na het laatste rondje reclame en net voor de donkerblauwe Austin met blikjes en ballonnen, meldde CNN dat de president om half tien mijn tijd een mededeling voor de Amerikaanse bevolking zou hebben. Zeer ongebruikelijk volgens CNN, dus moest er wel iets aan de hand zijn. Ik stuurde Julian naar bed en liet nieuwsgierig geworden de tv aan staan.

Het duurde uiteindelijk meer dan een uur voordat Obama live in beeld kwam. Dus had CNN een uur televisie te vullen op een avond dat ze normaal gesproken luchtige reportages uitzenden die al lang op de plank liggen. Zodat alle mannen en vrouwen die dagelijks verslag doen van het nieuws de zondagavond met hun gezinnen door kunnen brengen of met de benen op de tafel een borrel kunnen drinken. Die borrel kon gisteravond terug in de koelkast, ze moesten allemaal aan het werk.
Alle CNN-kopstukken verschenen binnen een paar minuten op het scherm, fris gewassen, geschoren en in een gestreken overhemd met stropdas of kreukvrij mantelpakje, alsof het gewoon maandagmorgen was. Vloeiend schakelden de technici achter ‘t scherm over van de een naar de ander, van Washington naar Atlanta en terug.
Langzaam sijpelde het nieuws dat Osama Bin Laden dood was, binnen. Blijkbaar had de pr-machine van het Witte Huis besloten om CNN het nieuws te laten vertellen, zodat de president het daarna kon bevestigen.
De CNN-nieuwsmannen en -vrouwen brachten hun analyse wat dat betekende voor wereld overtuigend en zonder haperen alsof ze zich dagenlang hadden kunnen voorbereiden. Zelfs de CNN-er in Kabul zat er binnen een half uur frisgewassen bij, met een reactie van Pakistaanse regeringsfunctionarissen.
Het nieuws zelf was uiteraard opzienbarend en verstrekkend, maar ik heb vooral met open mond zitten kijken hoe CNN dit varkentje waste. Zo maak je dus televisie.

maandag 18 april 2011

Schermenverbod

Ze zitten alweer meer een uur achter de laptop, Pokémonfilmpjes te kijken op YouTube. De TV staat hier bijna nooit aan, maar dat betekent niet dat er niet naar schermen gekeken wordt. YouTube is favoriet, de Nintendo en Angry Birds op de iPhone verdringen zich om de tweede plaats.
Ik waarschuw dat er over vijf minuten een schermenverbod in gaat, zet de eierwekker en als dat ding begint te rinkelen, komen ze wonderwel in beweging.
‘Kom jongens, ontbijten’, zeg ik opgewekt. ‘Zal ik een eitje koken? Jullie mogen eerst papa uit bed halen, dan ontbijten we gezellig met z’n allen.’
Als de eitjes op zijn, verdwijnen ze met ‘n drieën naar de trampoline. Het ontgaat me dat ze alle zwaarden uit de verkleedkist bij zich hebben.

Harro en ik nemen een tweede kopje koffie en zakken onderuit op de loungebank buiten. Het is hier volop zomer, nog zonder de hitte en de vochtigheid die de komende weken gaan komen. We praten de afgelopen week bij en bedenken hoe we het logistieke probleem van deze zondag oplossen: twee voetbalwedstrijden op hetzelfde moment én een open huis gaan niet zomaar samen.
Vanaf de trampoline, buiten ons gezichtsveld, klinkt geruststellend veel gelach, geschreeuw en nog meer gelach. Net als ik genietend nog een slok koffie met opgeklopte melk wil nemen, gaat er iemand heel hard huilen. Het is Simeon en het klinkt serieus. Serieus genoeg om op te staan en polshoogte te gaan nemen.
Hij zit onder het bloed, de wond op zijn voorhoofd is te breed en te diep om uit zichzelf te helen. Julian komt zeer schuldbewust achter Simeon aan lopen. ‘Hij gooide eerst, en toen gooide ik het zwaard terug en toen was er opeens bloed. Ik kan er niets aan doen.’
We zeggen niets, dat is niet meer nodig. Ik ga snel douchen en zet Siem met z’n kapotte voorhoofd in de auto om naar de ER te rijden. Al rijdend vraag ik me af hoe ik hier een acceptabel verhaal van maak. Wie laat er nu haar kinderen met zwaarden op de trampoline spelen? Ik zucht ‘ns diep, ik dacht altijd dat we goede ouders waren met ons schermenverbod, maar nu blijkt Youtube-filmpjes kijken opeens heel veilig.

woensdag 23 maart 2011

Downistie

Downistie al gezien? De nieuwe soap die elke vrijdag bij de Wereld Draait Door op TV is, waarin alle acteurs het syndroom van Down hebben. Een soap die gaat over onderwerpen die bij een soap en het leven horen: overspel, ongewenste zwangerschappen, ontluikende liefdes, jaloezie, intens geluk en tragische ziektes. Een soap die nogal wat reacties oproept begrijp ik. Met Tooske voorop, de presentatrice van SBS die zelf een broer met het syndroom van Down heeft.

"Er zijn zo veel manieren om het leven van iemand met Down op een mooie, integere manier in beeld te brengen", laat Tooske in De Telegraaf weten. "Ze zijn anders, niet gelijk, wel gelijkwaardig. Scènes laten spelen die mijlen ver staan van hun eigen leven, zoals kinderen krijgen en abortus, doet af aan die gelijkwaardigheid."
Ik herlees haar woorden en probeer te begrijpen wat ze bedoelt. Ze gaat verder: "Maak dan een oprechte serie over hoe deze mensen omgaan met het feit dat ze geen kinderen zullen krijgen. Dat voegt wat toe. Dit niet."

Ik merk dat ik het niet met haar eens ben. Staan scènes over kinderen krijgen en abortus mijlenver af van het leven van volwassenen met het syndroom van Down? Mmm. Daniël kijkt ontzettend graag TV. De wereld van Buurman en Buurman, Diego en Pokémon staat helemaal niet ver van hem af, die ziet hij elke dag: het zijn zijn beste vrienden. Ik kan me voorstellen dat als hij straks volwassen is en elke dag naar GTST kijkt, zijn beleving niet anders zal zijn.
Voegt een serie (ook nog een oprechte) over hoe ‘deze’ mensen omgaan met een kinderloos leven iets toe? Misschien. Maar zo’n serie zet mensen met Down ook in een hoek, in de hoek van anders en afwijkend.

Downistie laat wat mij betreft vooral zien hoe ‘more alike than different’ mensen met Down zijn, om een grote Amerikaanse bewustwordingscampagne te citeren. Het laat zien dat ze kunnen acteren, midden in het leven staan en een mening hebben over alle hoogte- en dieptepunten. Dat is vast confronterend voor het grote publiek dat wellicht een beperkt idee heeft over mensen met Down. Tooske zou met haar broer beter moeten weten.